CZĘŚĆ 4

…Wiadomość przyszła o 4.12, dokładnie minutę po tym, jak Marcus wypowiedział ostatnie słowa.

Przez chwilę nikt się nie poruszył.

Potem doktor Nowak nacisnęła przycisk alarmowy.

— Proszę odsunąć się od pacjenta.

Marcus spojrzał na drzwi, ale tym razem to on został otoczony. Nie przez mundurowych, lecz przez ludzi, których wcześniej próbował przekonać, że wszystko kontroluje: pielęgniarkę, lekarza, mężczyznę z pełnomocnictwem i własną matkę, która właśnie weszła do sali.

Teresa patrzyła na czerwony segregator.

— Co zrobiłeś mojemu synowi?

Marcus zacisnął szczękę.

— Mamo, nie wtrącaj się.

— Przez cały wieczór kazałeś mi wierzyć, że Mark nie żyje.

— Bo nie było innego wyjścia.

Te słowa spadły między nami ciężko jak metalowa sztanga.

Doktor Nowak wezwała ochronę szpitala. Mężczyzna w płaszczu próbował wyjść, ale pielęgniarka zastąpiła mu drogę.

— Nigdzie pan nie idzie. Podpisywał pan dokumenty przygotowane przez Marcusa.

— Nie wiedziałem, że są fałszywe.

— Za to wiedział pan, że pacjent żyje.

Mężczyzna spuścił wzrok.

Później dowiedziałam się, że był księgowym firmy. Marcus obiecał mu stanowisko po sprzedaży magazynów. Nie wiedział o środku podanym Markowi, ale wiedział o przelewach i pełnomocnictwach. Przyszedł do szpitala, bo bał się, że Marcus wycofa obiecaną zapłatę.

Najważniejsza wiadomość nadal jednak czekała na odpowiedź.

O 4.30 zostawiłam Chloe z Teresą i pojechałam z pielęgniarką do magazynu numer cztery. Budynek stał na końcu przemysłowej ulicy, zimny i pusty, a lampy nad bramą mrugały przy każdym podmuchu wiatru.

— Kto napisał? — zapytałam.

— Nie wiem — odpowiedziała pielęgniarka. — Wiadomość dostałam na telefon służbowy. Tę samą, co pani.

Drzwi magazynu były uchylone.

W środku pachniało lodem, kartonem i środkiem dezynfekującym. Na metalowym stole leżała koperta oraz mały klucz z mosiądzu.

Poznałam go natychmiast.

To był klucz, który Mark obracał w palcach dwa dni wcześniej.

W kopercie znajdowała się kartka z jego pismem.

„Claire, jeśli to czytasz, znaczy, że Marcus wykonał swój ruch. Nie próbuj go przekonywać. Zabierz czerwony segregator i otwórz szafkę numer siedem”.

W ścianie, za rzędem zamrażarek, znalazłam niewielką metalową szafkę. Klucz pasował.

W środku leżały trzy rzeczy: oryginały dokumentów firmy, paszport Marcusa i koperta zaadresowana do Teresy.

Otworzyłam ją pierwsza.

Mark napisał, że odkrył kradzież pieniędzy sześć tygodni wcześniej. Wiedział, że Marcus fałszował faktury i zastraszał pracowników. Nie zgłosił tego od razu, bo chciał zebrać dowody, a przede wszystkim ochronić Teresę. Marcus miał dostęp do jej konta i groził, że jeśli brat go wyrzuci z firmy, matka straci dom.

Ale Mark popełnił jeden błąd.

Uznał, że da się brata powstrzymać bez publicznego zniszczenia rodziny.

Kiedy Marcus zorientował się, że prawda wychodzi na jaw, przygotował własny plan. Doktor Salgado podał Markowi środek, który miał spowolnić jego organizm. Marcus chciał przewieźć go do kliniki, uzyskać akt zgonu, a potem zmusić mnie do podpisania dokumentów.

Nie przewidział Chloe.

Nie przewidział też pielęgniarki, która zobaczyła, że ciało Marka zachowuje ciepło.

W szafce znalazłam jeszcze jeden dokument. Było to pełnomocnictwo, podpisane przez Marka dzień przed śmiercią. Przekazywał mi wszystkie swoje udziały w firmie, ale pod jednym warunkiem: przedsiębiorstwo miało zostać przekształcone w fundusz dla pracowników, których Marcus oszukał.

Mark nie chciał, żebym walczyła o jego majątek.

Chciał, żebym odebrała go człowiekowi, który uważał rodzinę za własność.

Kiedy wróciłam do szpitala, Marcus siedział na ławce pod ścianą. Ochrona pilnowała korytarza, a Teresa stała kilka metrów dalej z listem w dłoni.

— Wiedziałeś o tym? — zapytałam.

Marcus spojrzał na dokumenty.

— Mark cię do tego przygotował.

— Nie. To ty przygotowałeś własny upadek.

— On zawsze musiał być lepszy.

— Nie był lepszy. Był odważniejszy.

Marcus roześmiał się krótko, lecz śmiech załamał się, gdy zobaczył doktora Salgado wychodzącego z gabinetu. Lekarz podszedł do nas z twarzą pozbawioną koloru.

— Mark odzyskał przytomność.

Weszłam do sali sama.

Mark miał rurkę tlenową, przewody na piersi i skórę bladą jak płótno. Jego oczy otworzyły się, gdy usiadłam obok.

— Chloe? — wyszeptał.

— Jest z Teresą. Cała i bezpieczna.

Spróbował unieść rękę. Położyłam na niej swoją dłoń.

— Słyszałem ją — powiedział.

— Kogo?

— Chloe. Wołała mnie przez cały czas.

Łzy napłynęły mi do oczu.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?

— Bo Marcus obserwował każdy mój krok. Gdybym powiedział ci prawdę, naraziłbym ciebie i Chloe. Myślałem, że wystarczy udawać, że mam plan.

— Prawie umarłeś.

— Wiem.

— A ja prawie pochowałam cię żywcem.

Ścisnął moje palce.

— Ale mnie usłyszałaś.

Nie odpowiedziałam. Przez kilka sekund słuchałam tylko jego nierównego oddechu.

Potem do sali weszła Teresa. Trzymała list przy piersi.

— Mark — powiedziała — dlaczego chciałeś oddać pracownikom wszystko, co zbudował wasz ojciec?

— Bo to oni zbudowali firmę naprawdę.

Teresa popatrzyła na mnie.

— A mój dom?

— Zostaje twój. Marcus nie może go tknąć. Dokumenty są już zabezpieczone.

Po raz pierwszy od początku tej nocy Teresa nie wyglądała jak matka dwóch synów. Wyglądała jak kobieta, która musi zdecydować, czy nadal będzie chronić jednego z nich kosztem drugiego.

Wyszła na korytarz.

Po chwili usłyszeliśmy jej głos.

— Marcus, nie będę za ciebie kłamać.

Nie było krzyku. To właśnie bolało najbardziej.

W kolejnych godzinach zabezpieczono dokumenty, zamrożono konta firmy i przekazano sprawę odpowiednim służbom. Doktor Salgado przyznał, że Marcus zapłacił mu za podanie środka, a potem obiecał mu udział w sprzedaży magazynów. Pielęgniarka otrzymała ochronę i pomoc dla syna. Księgowy oddał wszystkie wiadomości oraz przelewy.

Marcus stracił firmę, pieniądze i zaufanie matki. Najbardziej zależało mu na tym ostatnim, choć przez cały czas zachowywał się tak, jakby nie miało żadnej wartości.

Mark wracał do sił powoli. Przez kilka dni nie wolno mu było wstawać bez pomocy. Chloe przynosiła mu rysunki, ale nie pozwalała mu zasnąć bez sprawdzenia, czy oddycha.

— Tato — powiedziała któregoś ranka — następnym razem, kiedy będziesz udawał martwego, uprzedź mnie.

Mark spojrzał na mnie.

— Obiecuję, że nie będzie następnego razu.

— Dobrze — odparła. — Bo mama bardzo źle znosi niespodzianki.

Po tych słowach wręczyła mu mały plastikowy stetoskop, który znalazła w szpitalnym sklepiku.

Mark przyłożył go do piersi.

Chloe przyłożyła drugi koniec do jego serca i zmarszczyła brwi.

— Bijesz.

— Dzięki tobie.

— Nie — poprawiła go. — Dzięki temu, że słuchałam.

Na stoliku obok łóżka leżał czerwony segregator, a pod nim mosiężny klucz do szafki numer siedem. Mark patrzył na niego długo, zanim podał go mnie.

— Trzymaj go — powiedział.