CZĘŚĆ 4

…Zacisnęłam telefon tak mocno, że plastik zatrzeszczał mi w dłoni.

— To niemożliwe — powiedział August.

Lekarka powtórzyła nazwisko dawcy.

Nie chodziło o Augusta.

Chodziło o jego młodszego brata, Daniela, który zginął w magazynie numer siedem.

Poppy miała rzadką chorobę krwi. Przez miesiące lekarze szukali osoby zgodnej genetycznie, ale nikt z banku dawców nie pasował. Wynik, który pojawił się w klinice, wskazywał na krew z tej samej linii rodzinnej.

August spojrzał na Waltera.

— Mój brat miał syna?

Walter spuścił wzrok.

— Nie wiem.

Silnik samochodu ucichł na podjeździe. Wrócił Silas.

Nie sam.

Za nim weszła drobna kobieta w granatowym płaszczu. Miała spaloną bliznę przy uchu i trzymała skórzaną torbę tak, jakby w środku znajdowało się jej całe życie.

— Nazywam się Miriam Vale — powiedziała. — Pracowałam w magazynie numer siedem.

August patrzył na nią bez ruchu.

— Wszyscy pracownicy zginęli.

— Nie wszyscy. Twój brat wyciągnął mnie przez okno, zanim dach runął. Byłam wtedy w ciąży.

Walter zakrył usta dłonią.

Silas zaczął się cofać.

Miriam otworzyła torbę i wyjęła akt urodzenia, kilka listów oraz mały mosiężny medalik.

— Daniel zostawił mi to przed śmiercią. Powiedział, żebym wychowała syna z dala od Howerinów. Bał się, że Silas dowie się o dziecku i wykorzysta je jako następcę.

— Gdzie jest ten syn? — zapytał August.

Miriam spojrzała na niego.

— W klinice.

Wszystko zrozumiałam. Zgodność dawcy nie była pomyłką. Była śladem rodziny, którą Silas próbował wymazać.

— Jak ma na imię? — spytał August.

— Elias.

Silas rzucił się ku torbie, ale Walter podstawił mu nogę. Mężczyzna upadł na kolano. Z kieszeni wysunął się plik dokumentów.

Jeden z nich wylądował przy moim bucie.

Była to zgoda na przejęcie fundacji Howerina i pełnomocnictwo podpisane nazwiskiem Augusta.

— Chciałeś zabrać mu wszystko — powiedziałam.

Silas podniósł głowę.

— Chciałem uratować tę rodzinę przed człowiekiem, który nie może jej kontynuować.

August podszedł do niego powoli.

— Nie chciałeś rodziny. Chciałeś nazwiska.

Silas uśmiechnął się krzywo.

— A ty chciałeś udawać świętego, rozdając pieniądze obcym dzieciom. Zobacz, co ci to dało. Kobietę, która patrzy na ciebie z litością, i cudzą córkę, która może umrzeć.

Słowa trafiły we mnie jak policzek.

August jednak nie odpowiedział Silasowi. Zwrócił się do mnie.

— Pieniądze fundacji są czyste. Dokumenty, które widziałaś, miały zabezpieczyć leczenie Poppy. Nigdy nie chciałem kupić twojej wdzięczności.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi o dawcy?

— Bo nie wiedziałem o Eliasie. A kiedy dowiedziałem się o wynikach, Silas już miał dostęp do kliniki.

Miriam podała mi medalik.

— Elias zgodził się zostać dawcą, ale Silas wmówił mu, że August chce go wykorzystać. Dlatego chłopak uciekł z kliniki.

Poppy zaczęła kaszleć. Ten kaszel był krótki, suchy i przerażająco znajomy.

August uklęknął przed nią.

— Poppy, twój lekarz czeka. Możesz bać się igieł.

— A ty będziesz tam ze mną?

Spojrzał na mnie, jakby odpowiedź należała do mnie.

— Jeśli mama pozwoli.

Przez moment chciałam powiedzieć, że nie. Że człowiek z taką przeszłością jest zbyt niebezpieczny, a jego świat zabiera wszystko, czego dotknie.

Potem zobaczyłam, jak Poppy wyciąga do niego rękę.

August zawahał się, lecz tym razem jej nie cofnął. Ujął jej dłoń ostrożnie, jakby trzymał coś cenniejszego niż cały kamienny dom.

Pojechaliśmy do kliniki jego samochodem. Walter został z Miriam, by przekazać dokumenty ludziom, którzy potrafili ochronić dowody. Silas nie mógł już kontrolować fundacji ani kliniki; jego podpisy, przelewy i rozkazy trafiły do zarządu Howerina. Nie było potrzeby urządzania widowiska. Stracił wszystko, co próbował zdobyć: dostęp do pieniędzy, nazwiska i ludzi, którzy przez lata bali się mu sprzeciwiać.

Przy wejściu do kliniki znaleźliśmy Eliasa siedzącego na schodach. Miał dwadzieścia lat, jasne oczy Daniela i dłonie zaciśnięte na papierowej torbie.

— Nie chcę, żeby mnie kupiono — powiedział.

August usiadł obok niego. Zajęło mu to dużo wysiłku.

— Nikt cię nie kupuje.

— Silas powiedział, że jeśli oddam krew, będę należał do tej rodziny.

— Nie będziesz należał do nikogo. Możesz pomóc Poppy albo odmówić. Twoja decyzja zostanie twoja.

Elias patrzył na niego długo.

— Dlaczego nie szukałeś mnie wcześniej?

August zacisnął szczękę.

— Nie wiedziałem, że żyjesz.

— A gdybyś wiedział?

— Szukałbym cię nawet po omacku.

Elias odwrócił twarz, ale nie odszedł.

Poppy zabrała go do sali zabiegowej, opowiadając po drodze o papierowej gwiazdce przy lasce Augusta. Lekarze przygotowali wszystko od początku. Tym razem dokumenty podpisywałam ja, a obok mnie August podpisał zgodę fundacji na pokrycie pełnego leczenia.

— Nie chcę długu — powiedziałam.

— To nie dług. To decyzja.

— A jeśli leczenie się nie powiedzie?

— Wtedy będziemy przy niej do końca każdej godziny.

Nie obiecywał cudów. Właśnie dlatego uwierzyłam.

Czekaliśmy w korytarzu, którego ściany pachniały środkiem dezynfekującym. August siedział z laską opartą o kolano. Poppy zostawiła na niej papierową gwiazdkę, choć róg już się odklejał.

— Bałeś się kiedyś bardziej niż podczas pożaru? — zapytałam.

— Tak.

— Kiedy?

Spojrzał na drzwi sali.

— Kiedy pomyślałem, że jeśli cię zatrudnię, skrzywdzę cię tym, co noszę za sobą.

— Skrzywdziłeś mnie bardziej, udając, że nic cię nie obchodzi.

— Wiem.

To było wszystko. Bez usprawiedliwień.

Po zabiegu lekarz wyszedł do nas z zakrwawioną gazą w dłoni.

— Dawca jest stabilny. Poppy również. Najtrudniejsza część dopiero się zaczyna, ale dziś możemy odetchnąć.

August zamknął oczy.

Ja oparłam czoło o jego ramię, a on nie poruszył się, jakby bał się spłoszyć tę chwilę.

Następnego dnia wróciliśmy do rezydencji po rzeczy Poppy. Na stole w jadalni czekała nowa taca. Nie srebrna. Drewniana, z nierówno wypalonym rysunkiem żółtej gwiazdy.

Walter stał obok niej z miną człowieka, który wreszcie przestał pilnować cudzych sekretów.

Miriam zabrała Eliasa do małego domu należącego do fundacji. Nie chciała pieniędzy dla siebie. Poprosiła tylko, by fundacja finansowała leczenie ocalałych pracowników i ich rodzin.

August zgodził się bez negocjacji.

Silasowi odebrano udział w majątku na podstawie dokumentów, które sam podpisał. Nie został bohaterem skruchy. Nie przeprosił. Kiedy odprowadzano go z posiadłości, krzyczał, że nazwisko Howerinów umrze razem z Augustem.

August odpowiedział tylko:

— Nie należy już do ciebie.

Poppy wróciła do domu z opatrunkiem na ręce. Zobaczyła Augusta przy stole i podbiegła do niego, zapominając o jego lasce.

— Rycerzu, gwiazdka odpadła!

August spojrzał na papierowy kształt przyklejony do laski.

— To naprawimy.

— A blizny też?

Pytanie zawisło między nami.

August pogładził krawędź drewnianej tacy.

— Niektórych rzeczy nie trzeba naprawiać. Trzeba tylko przestać pozwalać, żeby inni opowiadali, co znaczą.

Poppy skinęła głową, jakby była to najprostsza odpowiedź na świecie.

Potem wyjęła z kieszeni plastikową bransoletkę z pękniętym koralikiem i przypięła ją do jego laski obok gwiazdki.