Pięć minut przed ślubem narzeczony uciekł z inną, lecz gdy poprosiłam znienawidzonego rywala o pomoc, jego twarz nagle pobladła

Pięć minut przed rozpoczęciem ceremonii koordynator hotelu wsunął mi telefon pod twarz i powiedział, że mój narzeczony uciekł tylnym wyjściem.

— Pani Valdés, wyszedł przez drzwi dla dostawców — dodał, ściskając telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie. — Powiedział, że nie wróci.

Za moimi plecami dwustu czterdziestu gości czekało w sali udekorowanej białymi różami. Orkiestra odtwarzała tę samą romantyczną melodię po raz trzeci. W lustrze widziałam kobietę w sukni z długimi rękawami, z bukietem kremowych piwonii w dłoniach i twarzą, która przestała należeć do mnie.

— To niemożliwe — wyszeptała mama. — Przecież jeszcze godzinę temu trzymał cię za rękę.

Wyjaśnienie przyszło chwilę później. Wiadomość głosowa z numeru Diega trwała siedemnaście sekund.

— Aitano, wybacz mi. Nie mogę się z tobą ożenić. Camila wróciła i zrozumiałem, że nigdy nie przestałem jej kochać. Nie szukaj mnie. Oddam ci wszystko, kiedy będę mógł.

Rozpoznałam jego głos. Każdą pauzę. Nawet ten sposób mówienia o własnych decyzjach, jakby były wypadkami, za które nikt nie ponosi winy.

Camila była jego przyjaciółką z czasów szkoły. Pojawiała się na naszych kolacjach z łagodnym uśmiechem i powtarzała, jak bardzo podziwia nasz związek. Jeszcze poprzedniego wieczoru przysłała mi wiadomość, że nie może się doczekać, aż zobaczy mój welon.

— Wyjdźmy tyłem — powiedziała Marisol, moja najlepsza przyjaciółka. — Twój ojciec odwoła uroczystość i nikt nie będzie cię oglądał.

Spojrzałam przez szklane drzwi na jezioro Chapala. Hotel Jardines del Lago należał do mojej rodziny od trzydziestu lat. Ojciec zaczynał od dwunastu pokoi. Dziś prowadziliśmy kilka hoteli i inwestycji w Jalisco, a ja kierowałam działem nowych projektów.

Przez trzy lata ratowałam także firmę Diega. Kiedy jego mała spółka budowlana traciła płynność, przekonałam ojca do zainwestowania osiemnastu milionów peso. Znalazłam mu banki, dostawców i klientów. Na spotkaniach Diego opowiadał, że wszystkiego dorobił się sam. Milczałam, bo wierzyłam, że miłość oznacza pozwolenie drugiej osobie, by błyszczała.

— Przed hotelem są dziennikarze — powiedział koordynator. — Możemy zamknąć boczne wejście.

Wtedy coś we mnie stwardniało.

Nie pozwolę, żeby jutro wszyscy mówili o moim wstydzie, podczas gdy Diego będzie udawał romantyka, który odnalazł dawną miłość.

Ojciec stanął obok kwiatowego łuku.

— Córeczko, nie musisz niczego nikomu udowadniać.

— Wiem. Ale nie będę się ukrywać z powodu decyzji, której nie podjęłam.

Weszłam do sali. Rozmowy ucichły. Ktoś odstawił kieliszek z takim pośpiechem, że szkło zadźwięczało o stół. Rodzina Diega patrzyła w podłogę, a jego ciotka marszczyła usta, jakbym to ja zepsuła uroczystość.

Poprosiłam o mikrofon.

— Dziękuję, że przyszliście. Diego odszedł przed ceremonią, ponieważ wybrał inną kobietę. Nie będzie ślubu z nim.

Mama zakryła usta dłonią.

— Jedzenie jest przygotowane — ciągnęłam. — Przyjechaliście, by być dziś z moją rodziną. Nie zamienię tego wieczoru w pogrzeb człowieka, który sam wybrał ucieczkę.

Wtedy zobaczyłam Gabriela Salcedo przy ostatnim stole.

Przez lata Diego nazywał go swoim najgorszym wrogiem. Gabriel wygrywał z nim przetargi, kupował tereny, na które Diego nie miał pieniędzy, i nigdy nie podnosił głosu. Miał na sobie granatowy garnitur, a obok jego talerza leżała srebrna spinka w kształcie jaskółki.

Nie patrzył na mnie z litością.

— Gabriel — powiedziałam. — Wiem, że nie masz powodu się w to mieszać. Ale dziś potrzebuję kogoś, kto nie myli zobowiązania z interesem. Czy pójdziesz ze mną do ołtarza, żebym mogła zakończyć tę ceremonię z godnością?

Po sali przeszedł szmer. Ciotka Diega gwałtownie wstała.

Gabriel odłożył serwetkę. Przez kilka sekund tylko mi się przyglądał.

— Pójdziesz ze mną? — powtórzyłam ciszej.

Wstał.

— Pójdę, Aitano — odpowiedział. — Ale zanim ten wieczór się skończy, musisz dowiedzieć się czegoś o Diegu.

Jego dłoń zacisnęła się na oparciu krzesła, a ja poczułam, że za tym spokojem kryje się rzecz znacznie większa niż zdrada. Gabriel skinął na swojego asystenta, który natychmiast przyniósł czarną teczkę, i położył ją na stole obok mojego bukietu. Jego palce dotknęły zapięcia…

CZĘŚĆ 2

Jego palce dotknęły zapięcia, lecz Gabriel nie otworzył teczki. Najpierw odprowadził mnie przez środek sali, między stołami pełnymi nietkniętych kieliszków i talerzy ozdobionych płatkami róż.

— Co robisz? — syknęła ciotka Diega. — To miała być rodzinna uroczystość!

Gabriel zatrzymał się i spojrzał na nią spokojnie.

— W takim razie proszę zapytać rodzinę, dlaczego pan Aranda opuścił narzeczoną pięć minut przed ślubem.

Kobieta zacisnęła usta. Ja natomiast poczułam, jak pod gorsetem sukni serce tłucze mi się o żebra.

Przy kwiatowym łuku zatrzymałam się.

— Nie chcę, żebyś urządzał przedstawienie — powiedziałam.

— To nie ja je urządziłem.

— Co jest w teczce?

— Dowód, że twoja historia z Diegiem nie zaczęła się tam, gdzie myślisz.

W gardle zaschło mi tak mocno, że ledwie przełknęłam ślinę. Na stole obok mikrofonu leżała mała porcelanowa figurka łabędzia, którą mama postawiła tam jako ozdobę. Złapałam ją, żeby czymś zająć dłonie, ale zimna porcelana drżała razem ze mną.

— Jeśli wiedziałeś coś wcześniej, dlaczego milczałeś? — zapytałam.

— Bo nie miałem prawa rozbijać twojego życia na podstawie podejrzeń.

— A teraz masz?

— Teraz uciekł. To zmienia wszystko.

Ojciec podszedł do nas, a za nim Marisol.

— Gabriel, jeśli masz informacje dotyczące pieniędzy mojej córki, chcę je zobaczyć natychmiast — powiedział ojciec.

— Pokażę je państwu, ale nie tutaj. Diego zostawił za dużo ludzi, którzy chętnie powtórzą jego wersję wydarzeń.

— On już powtarza swoją wersję — wtrąciła Marisol. — Napisał komuś, że Aitana była dla niego bardziej wspólniczką niż narzeczoną.

Te słowa uderzyły mnie mocniej niż wiadomość głosowa. Wspólniczką. Jakby wszystkie noce spędzone nad umowami, wszystkie rozmowy z bankami i każda decyzja, którą podejmowałam w jego imieniu, były dowodem na to, że nie umiał mnie kochać.

Gabriel poprowadził nas do prywatnego gabinetu ojca na drugim piętrze. Na korytarzu pachniało woskiem i mokrymi liśćmi, bo pracownicy właśnie otworzyli drzwi na taras. Za szybą jezioro ciemniało pod ciężkimi chmurami.

Gabriel zamknął drzwi.

— Osiemnaście milionów peso nie trafiło w całości do jego projektów — powiedział.

— Mam umowy — odparłam.

— Masz kopie umów, które przygotował dla ciebie.

Otworzył teczkę. W środku leżały wydruki przelewów, rejestry spółek i fotografia kartki wyrwanej z notesu. Na papierze widniała kwota, data i inicjały C. R.

— Camila Reyes — powiedziałam.

— Jej nazwisko pojawia się przy trzech przelewach.

Ojciec uderzył dłonią w biurko.

— Dlaczego bank tego nie zgłosił?

— Bo pieniądze przechodziły przez spółkę zależną, której udziałowcem formalnie był Diego. Ale ktoś podpisał gwarancję, używając dokumentu należącego do Aitany.

Poczułam lodowate mrowienie w palcach.

— To niemożliwe. Mój podpis był potrzebny tylko przy umowie inwestycyjnej.

— Właśnie dlatego musimy sprawdzić oryginały — odpowiedział Gabriel. — I dlatego Diego nie uciekł wyłącznie z powodu Camili.

Marisol podniosła kartkę.

— Gdzie jest oryginał?

Gabriel nie odpowiedział od razu. Wyjął z teczki klucz z przyczepioną mosiężną blaszką. Widniał na niej numer pokoju hotelowego.

— Diego trzymał dokumenty w sejfie w pokoju, który wynajął dziś rano pod nazwiskiem Camili.

— Skąd masz ten klucz? — spytałam.

— Od człowieka, który sprzątał jego apartament.

Ojciec spojrzał na mnie.

— Córko, nie musisz tam iść.

— Muszę. Jeśli ktoś podrobił mój podpis, chcę zobaczyć, jak daleko się posunęli.

Korytarz za drzwiami wypełnił się nagle odgłosem szybkich kroków. Ktoś zapukał dwa razy.

Do gabinetu wszedł młody portier, blady i zdyszany.

— Panie Salcedo, znaleźliśmy samochód pana Arandy przy bocznej drodze. W środku była walizka, ale jego nie ma.

Gabriel odwrócił się ku mnie.

— Aitano, zanim otworzymy sejf, musisz wiedzieć jeszcze jedno. Diego zostawił tam wiadomość zaadresowaną wyłącznie do ciebie.

— Co napisał?

Gabriel wyjął z kieszeni klucz i zacisnął go w dłoni.

— Nie wiem. Nie pozwoliłem nikomu jej dotknąć.

Wyszliśmy na korytarz. Z dołu dobiegły pojedyncze dźwięki fortepianu, jakby muzyk nie wiedział, że uroczystość dawno się skończyła. Gdy stanęliśmy przed pokojem numer dwieście siedemnaście, Gabriel wsunął klucz do zamka.

Wtedy zza drzwi dobiegł cichy szelest, a potem kobiecy głos wypowiedział moje imię…

CZĘŚĆ 3

Wtedy zza drzwi dobiegł cichy szelest, a potem kobiecy głos wypowiedział moje imię.

— Aitano, wiem, że tam jesteś.

Marisol cofnęła się o krok. Ojciec uniósł rękę, jakby chciał mnie zatrzymać, ale ja już nacisnęłam klamkę.

Camila stała przy biurku. Nie miała na sobie sukni ślubnej ani eleganckiej sukienki, w której widywałam ją na naszych kolacjach. Ubrana była w jasny płaszcz, a na jej nadgarstku wisiała bransoletka, którą Diego podarował mi kiedyś na rocznicę. Zobaczyłam ją od razu.

— To moje — powiedziałam.

Camila zakryła bransoletkę dłonią.

— Diego powiedział, że już jej nie potrzebujesz.

— Diego powiedział ci dużo rzeczy. Które z nich były prawdziwe?

Gabriel stanął obok mnie.

— Wszystkie dokumenty na biurku — powiedział. — Natychmiast.

— Nie masz prawa mnie rozkazywać.

— Nie rozkazuję tobie. Mówię, co widzę.

Na blacie leżały teczki, pieczęć spółki i otwarty notatnik. Na jego kartkach widniały daty przelewów. Każdy z nich prowadził do firmy, której właścicielem była Camila.

Ojciec podszedł bliżej.

— To pieniądze mojej córki.

Camila zaczęła płakać, ale łzy pojawiły się dopiero po chwili, jakby musiała sobie przypomnieć, jaką rolę ma odegrać.

— Diego mówił, że Aitana sama chciała go wesprzeć.

— Wsparłam jego firmę — odpowiedziałam. — Nie twoje mieszkanie, samochód i konto za granicą.

Gabriel wyjął z teczki powiększoną kopię dokumentu.

— Tutaj jest najważniejsza rzecz. Gwarancja pod kredyt zawiera podpis Aitany, ale podpis został złożony czarnym atramentem na dokumencie datowanym dwa tygodnie później. Poza tym świadek podpisu nie był wtedy w Meksyku.

— Skąd wiesz? — spytałam.

— Sam go odnalazłem.

W tej chwili do pokoju wszedł starszy mężczyzna w mokrej koszuli. Rozpoznałam go po chwili. Esteban był kierowcą Diega. To on woził nas na pierwsze spotkania z bankami.

Trzymał w ręce zmiętą czapkę.

— Proszę powiedzieć jej wszystko — rzucił Gabriel.

Esteban spojrzał na mnie.

— Pani Aitano, byłem przy tym, kiedy Diego zabrał pani teczkę z biura.

— Kiedy?

— Trzy tygodnie temu. Powiedział, że jedzie po dodatkowe podpisy. Wyszedł z pani gabinetu z dokumentami i pieczęcią.

Camila pokręciła głową.

— Kłamiesz.

— Nie. Zawiozłem go potem do pani mieszkania — odpowiedział Esteban. — Pani tam nie było. Camila czekała w środku.

Poczułam, jak wszystko, co do tej pory wydawało się chaotyczną zdradą, układa się w jeden przerażająco prosty wzór.

Diego nie uciekł dziś dlatego, że Camila nagle wróciła do jego życia. Uciekł, bo wiedział, że podczas ślubu miałam podpisać dokumenty przenoszące kontrolę nad wspólnym projektem na jego spółkę.

Gabriel wskazał kolejną kartkę.

— To projekt aktu. Po ślubie Aitana miała stracić prawo do wycofania osiemnastu milionów. Diego chciał wykorzystać małżeństwo, by zablokować jej roszczenia.

Mama, która dołączyła do nas chwilę wcześniej, wypuściła powietrze z płuc.

— On zamierzał okraść własną narzeczoną?

— Nie tylko ją — odparł Gabriel. — Camila miała przejąć kontrolę nad spółką, kiedy Diego ogłosi upadłość.

Camila nagle rzuciła bransoletkę na biurko.

— Miałam dostać połowę! — krzyknęła. — Powiedział, że Aitana i tak ma wszystko. Powiedział, że po ślubie nie będzie mogła go zniszczyć.

Zapadła cisza.

Jej własne słowa wystarczyły.

Gabriel podniósł z biurka małą kopertę.

— To wiadomość, o której mówiłem.

Na przodzie widniało moje imię, napisane charakterem pisma Diega. Otworzyłam ją drżącymi palcami.

W środku znalazłam tylko jedno zdanie: „Jeśli Gabriel cię znalazł, zapytaj go, komu naprawdę ufał twój ojciec”.

Spojrzałam na Gabriela.

— Co to znaczy?

Zanim odpowiedział, telefon ojca zadzwonił. Odebrał, a jego twarz natychmiast zmieniła kolor.

— Aitano — powiedział powoli. — Bank właśnie zablokował nasze rachunki. Ktoś złożył zawiadomienie, że to ty wyprowadziłaś pieniądze.

Gabriel spojrzał na podpis na gwarancji.

— Diego przygotował ostatni ruch. Jeśli prawda nie wyjdzie dziś wieczorem, jutro cała odpowiedzialność spadnie na ciebie.

Telefon zadzwonił ponownie. Tym razem na ekranie pojawiło się nazwisko mojego ojca jako nadawcy wiadomości, choć stał obok mnie.

Wiadomość zawierała fotografię dokumentu z jego podpisem i jedno zdanie: „Twój ojciec już raz sprzedał tę ziemię. Nie wiesz, komu”…