Mój brat oddał mnie mafijnemu bossowi w dniu ślubu, lecz gdy uniósł rąbek sukni, jego uśmiech zniknął

W chwili, gdy Dominic Castiglioni uklęknął przede mną w katedrze, zrozumiałam, że mój brat nie powiedział mu całej prawdy.

Jego dłoń zatrzymała się kilka centymetrów nad rąbkiem mojej sukni. Biała tkanina drżała przy każdym moim oddechu, a pod nią lewa noga paliła tak, jakby ktoś wsunął mi pod skórę rozżarzone druty.

— Nie dotykaj mnie — wyszeptałam.

W katedrze świętego Michała zapadła cisza. Organy umilkły w połowie akordu, a dwustu gości odwróciło głowy w naszą stronę. Czułam na sobie ich spojrzenia, ciężkie jak mokry welon.

Dominic nie spojrzał na publiczność. Patrzył wyłącznie na mnie.

— Ledwo stoisz — powiedział.

— Ale stoję.

— To nie jest odpowiedź.

— Dzisiaj musi wystarczyć.

Za jego plecami Tommy Higgins, mój starszy brat, zacisnął palce na bukiecie białych róż. Z odległości kilku metrów widziałam, jak jedna z łodyg rozcina mu skórę. Krew spłynęła po kciuku, lecz nawet nie drgnął.

To on podpisał umowę z Dominikiem.

Czterysta pięćdziesiąt tysięcy dolarów długu miało zostać spłacone mną.

Tommy nazwał to małżeństwem. Dominic nazwał to zabezpieczeniem. Ja od trzech tygodni powtarzałam sobie, że jeśli będę wystarczająco spokojna, przeżyję ten dzień bez błagania kogokolwiek o litość.

Nie przewidziałam bólu.

W zakrystii, godzinę wcześniej, próbowałam założyć but na lewą stopę. Zamek w ślubnym pantoflu pękł, gdy tylko dotknął opuchniętej kostki. Schowałam go pod koronką i wsunęłam nogę w miękkie baleriny, które znalazłam w torbie pokojówki. Dominic miał poślubić elegancką kobietę z drogiej sukni, nie kulawą dziewczynę, która liczyła stopnie, żeby nie upaść.

— Klara — syknął Tommy, kiedy podeszłam do ołtarza. — Uśmiechaj się.

— Powiedz mu, co zrobiłeś.

Jego twarz stężała.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj.

Wtedy kolano odmówiło mi posłuszeństwa. Chwyciłam ławkę, a bukiet uderzył o drewno. Ktoś westchnął. Ktoś inny szepnął, że Tommy sprzedał Dominicowi uszkodzony towar.

Dominic usłyszał.

Teraz jego kciuk przesunął się po brzegu mojego welonu. Nie dotknął skóry, ale ten ruch sprawił, że przeszedł mnie dreszcz.

— Kto ci to zrobił? — zapytał.

— Nikt.

— Kłamiesz.

— To ma być nasz ślub, nie przesłuchanie.

Jego podwładny, Marco, nachylił się z tyłu.

— Szefie, wszyscy patrzą. Jeśli przerwiesz ceremonię, ludzie uznają, że zostałeś oszukany.

Dominic nawet na niego nie spojrzał.

— Niech patrzą.

Wsunął palce pod ciężki materiał sukni. Tym razem nie próbowałam go powstrzymać. Ból pulsował aż do biodra, lecz bardziej przerażała mnie myśl, co zobaczy pod koronką.

Przy kostce miałam ukryty cienki miedziany łańcuszek. Przywiązałam do niego mały mosiężny klucz, jedyną rzecz, którą znalazłam w kieszeni płaszcza po ucieczce z piwnicy. Nie wiedziałam, do czego pasował. Wiedziałam tylko, że Tommy zrobił się blady, gdy go zobaczył.

Dominic podniósł rąbek o kilka centymetrów.

Szelest jedwabiu przeszedł po katedrze jak ostrze.

Marco wyciągnął rękę do kieszeni marynarki, a Tommy zrobił krok w naszą stronę. Dominic zatrzymał wzrok na bandażu pod moją suknią. Potem odwrócił głowę i powiedział:

— Zamknijcie drzwi. Nikt nie wychodzi, dopóki nie zobaczę, co ukrywa moja narzeczona…

CZĘŚĆ 2

— Nikt nie wychodzi — powtórzył Dominic.

Marco przekręcił ciężki rygiel przy głównych drzwiach katedry. Metal zgrzytnął tak głośno, że kilka kobiet w ławkach podniosło się z miejsc. Kadzidło wisiało pod sklepieniem, mieszając się z zapachem róż i mojego potu.

Dominic nadal trzymał rąbek sukni.

— Podnieś ją sama — powiedział.

— Nie.

— Klara.

— Jeśli chcesz zobaczyć, zrób to bez publiczności.

Na jego twarzy nie pojawiła się złość. To było gorsze. Dominic Castiglioni słynął z tego, że nie podnosił głosu, kiedy zamierzał kogoś zniszczyć.

Spojrzał na Thommy’ego.

— Co jej zrobiłeś?

— Nic. Przysięgam.

— Nie pytałem, czego nie zrobiłeś.

Tommy przełknął ślinę.

— Miała wypadek.

— Jaki?

— Schodziła ze schodów.

— O której?

Tommy zawahał się o ułamek sekundy.

Dominic to zauważył.

Ja też.

W południe pielęgniarka z prywatnej kliniki owinęła mi nogę bandażem i powiedziała, że nie mam złamania. Nie była to prawda. Słyszałam, jak lekarz mówił Tommy’emu, że uszkodzone więzadło wymaga natychmiastowego zabiegu. Tommy odpowiedział, że zabieg odbędzie się po ślubie, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem.

Nie wiedział, że słuchałam zza zasłony.

Dominic pochylił się bliżej.

— Zdejmij bandaż.

— Nie przy nich.

— Wszyscy już widzieli, że cierpisz.

— Nie widzieli, dlaczego.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Jego srebrna zapalniczka wystawała z kieszeni kamizelki. Obracał ją między palcami, choć nie zapalił papierosa. Zauważyłam, że na wieczku wygrawerowano małego kruka z rozpostartymi skrzydłami.

— Marco — powiedział Dominic. — Przygotuj boczne wyjście i samochód.

Tommy rzucił się do przodu.

— Nie możesz jej zabrać!

— Podpisałeś, że jest pod moją opieką.

— To małżeństwo, nie porwanie!

— Więc dlaczego boisz się, że pojadę z nią do lekarza?

Tommy pobladł.

Jego narzeczona, Lidia, zerwała się z pierwszej ławki. Miała na szyi perły i rękawiczki z kremowej koronki.

— Dominic, proszę. Tommy jest pod presją.

— To ciekawe — odpowiedział. — Presja zwykle nie zostawia śladów palców na kostce.

Zamarłam.

Pod bandażem widniały cztery ciemne siniaki, dokładnie w kształcie czyjejś dłoni. Tommy przytrzymał mnie w piwnicy dwa dni wcześniej, kiedy próbowałam uciec. Pchnął mnie na schody, a potem powiedział, że jeśli wspomnę o tym Dominicowi, moja mała siostra Nora zniknie z internatu.

Dominic uniósł wzrok.

— To Tommy?

Nie odpowiedziałam.

Nie musiałam.

Jego palce zacisnęły się na zapalniczce. Metal kliknął raz, drugi, trzeci.

— Klara — odezwał się cicho. — Co jeszcze ukrywasz?

Spojrzałam na łańcuszek przy kostce. Mosiężny klucz drżał pod koronką.

Tommy zauważył ten ruch i ruszył w moją stronę.

Dominic był szybszy. Stanął między nami.

— Ani kroku.

— Ona jest moją siostrą — warknął Tommy.

— Właśnie dlatego jeszcze żyjesz.

W bocznej nawie zegar wybił trzecią. Za wysokimi oknami rozpętała się ulewa. Krople uderzały w witraże jak garść kamieni.

Dominic pochylił głowę.

— Daj mi klucz.

— Nie wiem, co otwiera.

— Ale wiesz, kto go chce.

Z końca katedry dobiegł nagle odgłos otwieranej furtki przy zakrystii. Marco odwrócił się i sięgnął po broń.

Do środka wszedł starszy mężczyzna w przemoczonym płaszczu, trzymając pod pachą skórzaną teczkę. Zatrzymał się przy pierwszej ławce i spojrzał prosto na mnie.

— Klara — powiedział. — Twój ojciec kazał mi przyjść, jeśli zobaczę ten klucz…

Tommy cofnął się, jakby ktoś wymierzył mu policzek…

CZĘŚĆ 3

— Panie Bell? — szepnęłam.

Mężczyzna zdjął przemoczony kapelusz. To był Elias Bell, księgowy mojego ojca. Widziałam go ostatni raz jako dziecko, na pogrzebie mamy, kiedy podał mi cukierek owinięty w złoty papier.

Teraz jego ręce drżały nad skórzaną teczką.

— Powiedział, że jeśli Tommy spróbuje cię wydać, mam odnaleźć cię w dniu ślubu — powiedział Elias. — Nie wiedziałem, czy zdążę.

Tommy ruszył ku niemu.

— Wynoś się stąd, starcze.

Dominic zastąpił mu drogę.

— Otwórz teczkę — polecił Eliasowi.

Elias uklęknął przy ławce. Zamek teczki zardzewiał, ale klucz przy mojej kostce pasował do małej mosiężnej kłódki na wewnętrznej kieszeni. Dominic odpiął łańcuszek i podał mu klucz.

W środku znajdowała się księga rachunkowa, kilka kopert i pojedyncza kartka z podpisem mojego ojca.

Elias położył ją na marmurowej posadzce.

— Czterysta pięćdziesiąt tysięcy dolarów nie było długiem Tommy’ego — powiedział. — To pieniądze, które twój brat ukradł z funduszu przeznaczonego na leczenie Nory.

Lidia zakryła usta dłonią.

— Nie — wyszeptał Tommy.

Elias odwrócił kolejną stronę.

— Tommy przelał pieniądze firmie należącej do Lidii. Potem stworzyli fałszywą umowę, według której twój ojciec pożyczył środki Dominicowi. Gdy ojciec próbował to zgłosić, Tommy zamknął go w magazynie przy nabrzeżu.

Zrobiło mi się zimno.

— Mój ojciec żyje?

Elias skinął głową.

— Żyje, ale jest ciężko chory. Od miesięcy trzymają go tam ludzie Lidii.

Dominic podniósł kartkę i przeczytał podpis. Jego twarz stwardniała.

— Ten dokument ma datę sprzed śmierci twojego ojca — powiedział do Tommy’ego. — Ale atrament na podpisie jest świeższy.

Tommy zaczął się cofać.

— To nie moja wina.

— Twoja firma przyjęła pieniądze — powiedziała Lidia.

— Kazałaś mi to zrobić!

W katedrze rozległ się szmer.

Lidia odsunęła się od niego.

— Nie waż się.

— Powiedziałaś, że Dominic zabije mnie za dług i odziedziczysz wszystko po swoim ojcu! Powiedziałaś, że Klara będzie tak przerażona ślubem, że nikt nie zapyta o rachunki!

Dominic spojrzał na mnie.

— Tommy podpisał, że oddaje cię za spłatę długu, bo liczył, że po mojej śmierci odziedziczysz majątek. A Lidia chciała, żebyś została jego żoną.

— Nie wiedziałam o żadnym majątku — odpowiedziałam.

Dominic podszedł bliżej.

— Właśnie dlatego cię wybrał. Nie mogłaś mu zagrozić.

Elias wyciągnął ostatnią kopertę.

— Jest jeszcze coś. Twój ojciec zostawił polecenie, żeby otworzyć ją dopiero przy Dominiku Castiglionim.

Dominic spojrzał na mnie pytająco.

— Otwórz — powiedziałam.

W kopercie znajdowała się krótka notatka: „Dominic, jeśli Klara dotrze do ciebie żywa, nie pozwól jej wrócić do Tommy’ego. Nie chodzi o dług. Chodzi o to, kto od lat finansuje ludzi, którzy chcą cię zabić”.

W tej samej chwili telefon Dominica zawibrował. Odebrał, a jego twarz zmieniła się po kilku sekundach.

— Co się stało? — spytałam.

Odłożył telefon.

— Twój ojciec uciekł z magazynu.

— To dobrze.

— Nie. Zabrał ze sobą księgę, której nie ma w tej teczce. I właśnie wysłał wiadomość, że jedzie tutaj, bo ktoś ściga go przez całe miasto…