CZĘŚĆ 4

…— Wniosek został podpisany pańskim nazwiskiem — dokończył notariusz. — Ale podpis nie należy do pani męża.

Przez chwilę nie słyszałam muzyki, rozmów ani brzęku sztućców. Widziałam tylko Mikołaja stojącego przy stole, z zegarkiem obracanym nerwowo między palcami.

— Co to znaczy? — zapytał.

— Że ktoś podrobił pański podpis — odpowiedziałam.

Teresa gwałtownie odsunęła od siebie krzesło.

— To niemożliwe.

Celia zamknęła księgę.

— Możliwe. I wiem, kto przyniósł ten wniosek.

Wszyscy odwrócili się ku niej.

Celia wskazała na Mariannę.

Moja szwagierka stała pod sceną, z tabliczką „nowa dyrektorka” opartą o kolano. Złote litery odbijały światło lamp. Przez cały wieczór była pewna, że odziedziczyła restaurację. Teraz wyglądała, jakby ktoś wyciągnął spod niej podłogę.

— To nie ja — powiedziała.

— Widziałam, jak zanosiłaś dokumenty do kancelarii — odparła Celia. — Teresa dała ci kopertę.

— Powiedziała, że to zwykła formalność.

— A ty podpisałaś za Mikołaja.

Marianna spojrzała na matkę.

— Kazałaś mi to zrobić?

Teresa nie odpowiedziała.

Mikołaj podszedł do niej powoli.

— Mamo, czy ty wiedziałaś o tym wniosku?

— Chciałam zabezpieczyć restaurację — wyszeptała.

— Pytam, czy wiedziałaś.

Teresa zacisnęła dłonie na obrusie. Na jej palcu pękł czerwony lakier.

— Wiedziałam.

Mikołaj cofnął się, jakby te słowa miały ciężar fizycznego uderzenia.

Spojrzałam na niego.

— A ty? Co dokładnie zrobiłeś w kancelarii?

Przełknął ślinę.

— Zaniosłem kopię księgi. Chciałem sprawdzić, czy dokument jest prawdziwy.

— I podpisałeś wniosek o sprzedaż mojego udziału?

— Nie wiedziałem, że Marianna użyje mojego podpisu.

— Ale zostawiłeś jej dokumenty.

— Bałem się, że jeśli prawda wyjdzie na jaw, restauracja upadnie. Mama powiedziała, że bank zabierze lokal, jeśli nie sprzedamy udziałów.

Celia prychnęła gorzko.

— Bank nie chciał lokalu. Teresa podpisała z kuzynem umowę, bo obiecał jej gotówkę do ręki. Dług restauracji był mniejszy niż cena sprzedaży.

Wtedy zrozumiałam, czego Teresa naprawdę chciała. Nie ratowała rodziny. Chciała pieniędzy, zanim ktokolwiek odkryje, że przez lata pobierała z kasy wypłaty opisane jako „koszty zarządu”.

Laura, która stała dotąd przy drzwiach, podała mi drugi plik.

— Sprawdziłam przelewy — powiedziała. — Pieniądze z restauracji trafiały na konto firmy Teresa Salgado Doradztwo. Firma została założona miesiąc po śmierci Rafaela.

Mikołaj wyrwał jej kartki z rąk.

— To ty pobierałaś te pieniądze?

— Były mi należne — syknęła Teresa.

— Za co?

— Za to, że utrzymałam ten lokal przy życiu!

— Utrzymałaś go dzięki Walerii — odpowiedział.

To zdanie zawisło między nami ciężej niż wszystkie wcześniejsze oskarżenia.

Nagle z kuchni wyszli pracownicy. Pierwszy pojawił się kucharz, pan Ruben, z białym ręcznikiem przewieszonym przez ramię.

— Jeśli zamkną państwo restaurację, chcemy wiedzieć, co z nami będzie — powiedział.

W jego głosie nie było gniewu. Był strach. Ten sam strach, który Mikołaj próbował mi wcześniej przypisać jako argument przeciwko mnie.

Popatrzyłam na ludzi, którzy przez lata gotowali z warzyw przywożonych przez moją firmę. Na kelnerki, które znały moje dziecięce przepisy. Na pana Rubena, który raz w tygodniu odkładał dla mnie talerz zupy, kiedy pracowałam do późna.

Nie chciałam, żeby Teresa miała rację i żeby jej oszustwo zniszczyło tych ludzi.

— Restauracja nie zostanie sprzedana — powiedziałam.

Teresa roześmiała się nerwowo.

— Nie możesz jej prowadzić. Nie znasz kuchni.

— Znam rachunki. Znam dostawy. Znam ludzi, którzy tu pracują. I znam cenę każdego produktu, który przez trzynaście lat trafiał na ten stół.

Mikołaj spojrzał na mnie.

— Chcesz ją przejąć?

— Chcę, żeby działała uczciwie.

— A co ze mną?

To było pytanie męża, nie syna Teresy. Pierwszy raz od początku wieczoru patrzył na mnie bez tłumu krewnych za plecami.

— Twój udział pozostanie twoim udziałem — powiedziałam. — Ale nie będę już podpisywać niczego za ciebie. Jeśli chcesz pracować w restauracji, będziesz odpowiadał przed wspólnym zarządem. Jeśli chcesz odejść, odkupimy twój udział z zysków, nie z pieniędzy mojej sortowni.

— My?

Spojrzałam na Mariannę.

Przez chwilę milczała, ściskając tabliczkę ze swoim imieniem.

— Nie wiedziałam o długu ani o podrobionym podpisie — powiedziała. — Ale wiedziałam, że Waleria nie została zaproszona, bo mama bała się jej pytań.

— Dlaczego nic nie powiedziałaś?

Marianna spuściła oczy.

— Bo chciałam dostać tę restaurację.

To wyznanie nie brzmiało jak wymówka. Brzmiało jak rachunek, który właśnie przyszedł do zapłaty.

Podałam jej księgę.

— Jeśli chcesz nią zarządzać, przeczytaj każdą stronę. Zacznij od tego, ile razy moja firma ratowała waszą kuchnię.

— Dasz mi tę szansę?

— Dam ci pracę. Szansę będziesz musiała sobie zbudować sama.

Teresa podniosła się od stołu.

— To mój lokal!

Celia stanęła jej na drodze.

— Nie, Tereso. To lokal Rafaela, Walerii i Mikołaja. Ty tylko najdłużej udawałaś, że dokumenty nie istnieją.

Teresa spojrzała na mnie. W jej oczach nie było skruchy, tylko przerażenie przed utratą pieniędzy i pozycji.

— Po tylu latach wyrzucisz mnie na ulicę?

— Nie. Dostaniesz wynagrodzenie za rzeczywistą pracę, dopóki księgi nie zostaną rozliczone. Ale nie będziesz już podpisywać umów ani pobierać pieniędzy z kasy.

— Jesteś bez serca.

— Nie — powiedziałam. — Właśnie dlatego nie zamknęłam restauracji razem z tobą.

Mikołaj wziął głęboki oddech.

— Mamo, oddaj klucze do biura.

Teresa ścisnęła mały pęk przy pasku sukni.

— Ty też mnie opuszczasz?

— Nie wiem, czy kiedykolwiek byłem po twojej stronie, czy tylko bałem się być przeciwko tobie.

Odpiął klucze i położył je na stole.

Potem zdjął obrączkę, którą zawsze nosił na prawej dłoni, i przez chwilę trzymał ją w palcach.

— Walerio, wrócisz ze mną do domu?

Spojrzałam na swoją obrączkę, pozostawioną rano na biurku sortowni. Nie miałam gotowej odpowiedzi na pytanie o małżeństwo. Miałam za to jasną odpowiedź na pytanie, czy będę dalej finansować kłamstwo.

— Wrócę po dokumenty — powiedziałam. — Potem porozmawiamy jak dwoje ludzi, nie jak wspólnicy ukrywający przed sobą prawdę.

Skinął głową.

W poniedziałek rano wznowiłam dostawy, ale tylko po podpisaniu nowych umów. W kasie restauracji znalazły się dwie kopie każdego rachunku. Jedna trafiała do Marianny, druga do mnie.

Celia została doradczynią zarządu. Pan Ruben dostał udział w premii od wyników, bo to on przez lata utrzymywał kuchnię przy życiu, kiedy Teresa wydawała pieniądze na własne konto.

Teresa nie została wyrzucona. Musiała oddać wszystko, czego nie potrafiła udokumentować. Jej kuzyn wycofał się z umowy, gdy zobaczył księgę i podpisane pokwitowania. Przyjęcie zakończyło się bez ogłoszenia nowej dyrektorki, bez oklasków i bez tortu pokrojonego pod cudzą własność.

Miesiąc później na ścianie restauracji zawisła nowa tabliczka. Nie było na niej nazwiska Teresy ani wielkich obietnic.

Widniały tylko trzy nazwiska: Rafael Salgado, Waleria Salgado i Mikołaj Salgado.

Przykręcałam ostatnią śrubę, gdy Mikołaj podał mi starą księgę.

— Celia mówi, że powinna należeć do ciebie.

— Nie. Powinna leżeć tam, gdzie każdy pracownik może ją przeczytać.

Położyłam ją na ladzie, obok rachunku za pierwszą dostawę pomidorów, którą Casa Salgado opłaciła tego samego dnia.

Mikołaj popatrzył na kwotę, potem na mnie.

— To naprawdę koniec tego, co było między nami?

— Nie wiem — odpowiedziałam. — Ale koniec kłamstwa nie podlega negocjacji.

Z kuchni dobiegł głos pana Rubena:

— Walerio, sos jest gotowy. Tym razem według twojego przepisu!

Uśmiechnęłam się i otworzyłam księgę na pierwszej stronie, gdzie pod plamą po czerwonej papryce Rafael napisał własną ręką jedno zdanie: