CZĘŚĆ 4
Do posiadłości jechaliśmy w kolumnie czarnych samochodów. Siedziałam na tylnym siedzeniu pierwszego auta, wciąż w ślubnej sukni, z bukietem orchidei ułożonym obok jak dowód popełnionej zbrodni.
Za mną jechał samochód z Westonem, Dianą i Vanessą. Ochroniarze nie związali im rąk. Nie musieli. Każdy wyjazd z katedry został zamknięty, a wszystkie telefony zabrano do metalowej kasety.
Emil siedział naprzeciwko mnie.
— Co podpisał człowiek, o którym mówił dziadek? — spytałam.
— Tego nie wiem.
— Wiesz więcej, niż mówisz.
— Wiem tylko, że dokument nosi datę sprzed sześciu tygodni i że jego kopia została dziś rano wysłana do banku w Portovenere.
— Przez kogo?
Emil spojrzał na moje odbicie w przyciemnionej szybie.
— Przez pańskiego dziadka.
To zdanie nie pasowało do reszty. Dziadek ostrzegł mnie, że ktoś podpisał dokument, a jednocześnie sam wysłał go do banku.
Poczułam, że pod upokorzeniem i gniewem kryje się coś jeszcze. Strach.
Gdy dotarliśmy do posiadłości, brama była otwarta. W ogrodzie czekały trzy osoby z zarządu Ashvale i lekarz dziadka. Alessandro siedział w oranżerii przy długim stole. Miał na sobie granatowy szlafrok, a na kolanach wełniany pled. Jego twarz była wychudzona, lecz oczy nadal ostre.
Podszedł do mnie.
— Nie chciałem, żebyś dowiedziała się o wszystkim w taki sposób.
— A jednak pozwoliłeś, żeby przez trzy lata człowiek, którego kochałam, udawał, że jestem nikim.
— Chciałem sprawdzić, czy potrafisz odróżnić miłość od podziwu dla nazwiska.
— Sprawdzałeś mnie czy jego?
Alessandro spuścił wzrok.
— Jedno i drugie.
Nie dotknęłam jego dłoni.
— To nie daje ci prawa urządzać mi życia jak próby w laboratorium.
— Masz rację.
Słowo zawisło między nami. Dziadek nigdy nie przyznawał się do błędu. Patrzyłam, jak jego palce zaciskają się na krawędzi pleda.
— Chciałem ochronić cię przed ludźmi, którzy widzieliby w tobie wyłącznie majątek — dodał. — Zapomniałem, że ukrywając przed tobą prawdę, sam zacząłem traktować cię jak kogoś, kogo trzeba prowadzić za rękę.
Wtedy drzwi oranżerii otworzyły się gwałtownie. Wszedł mężczyzna w jasnym płaszczu, którego nie znałam.
— Pani Marchetti, nazywam się Adrian Vale. Jestem dyrektorem banku w Portovenere.
Emil zrobił krok do przodu.
— Bank miał nie przyjmować żadnych nowych dyspozycji.
— Nie przyjął — odparł Adrian. — Właśnie dlatego przyjechałem osobiście.
Położył na stole skórzaną teczkę.
— Dokument przesłany dziś rano nie był próbą przejęcia Ashvale. Był zawiadomieniem o odmowie wypłaty kredytu Cole Industries.
Diana wyprostowała się.
— To niemożliwe. Mieliśmy zatwierdzoną linię finansowania.
— Mieliście ją, dopóki nie ujawniła pani, że zabezpieczeniem są aktywa, do których nie ma pani prawa.
Weston spojrzał na matkę.
— Powiedziałaś, że bank wszystko zaakceptował.
— Bo miało tak być.
Adrian wyjął kolejną kartkę.
— Nie zostało. Pański podpis, panie Cole, zobowiązywał firmę do przejęcia udziałów w funduszu Ashvale po ślubie. Jednak pański własny dział księgowy zgłosił niezgodności. Pański główny księgowy przekazał nam kopie dokumentów trzy dni temu.
— Kto? — syknęła Diana.
— Pański brat, Filip Cole.
Weston cofnął się, jakby ktoś uderzył go w pierś.
Drzwi otworzyły się ponownie. Wszedł mężczyzna po sześćdziesiątce, z metalową laską i twarzą zmęczoną wieloletnim milczeniem.
— Nie mogłem dłużej patrzeć, jak niszczycie wszystko, co zbudował mój ojciec — powiedział Filip.
Diana rzuciła się ku niemu.
— Ty zdrajco!
— Nie. Jestem człowiekiem, który odmówił podpisania fałszu.
Filip położył na stole gruby segregator.
— To są przelewy z ostatnich dwóch lat. Diana wypłacała pieniądze z rachunków firmy, a Weston kupował udziały w spółkach podstawionych przez Vanessę. Ich plan nie kończył się na Ashvale. Chcieli doprowadzić Cole Industries do upadku, a potem sprzedać jego resztki funduszowi dziadka Józefiny.
Vanessa pobladła.
— Nie wiedziałam o przelewach.
— Wiedziałaś o najważniejszym — powiedział Weston. — Wiedziałaś, kim ona jest.
Wszyscy spojrzeli na nią.
Vanessa otworzyła usta, ale nic nie powiedziała. Zamiast tego wyjęła z torebki złożoną kartkę.
— Diana pokazała mi akt urodzenia Józefiny sześć miesięcy temu — przyznała. — Powiedziała, że jeśli pomogę jej odzyskać pozycję, zostanie mi część pieniędzy. Weston miał się z tobą ożenić, a ja miałam czekać.
Weston odwrócił się do niej.
— Byłaś w tym od początku?
— Byłam w tym, bo powiedziałeś, że ją porzucisz dopiero przy ołtarzu. Chciałam zobaczyć, czy naprawdę jesteś taki bezwzględny, jak udawałeś.
— I co zobaczyłaś?
Vanessa spojrzała na niego z obrzydzeniem.
— Że byłeś jeszcze gorszy.
Nie czułam satysfakcji. Czułam zmęczenie. Trzy lata wspólnych poranków, tysiące rozmów, jego dłoń na moich plecach, gdy przechodziliśmy przez ulicę — wszystko zostało teraz rozebrane na części i pokazane na stole obok ksiąg rachunkowych.
— Co z nimi będzie? — spytałam.
Adrian odpowiedział spokojnie:
— Bank zamroził wypłaty Cole Industries. Dostawcy otrzymają należności bezpośrednio z rachunku nadzorowanego przez zarząd. Diana nie może już podejmować decyzji finansowych. Weston straci stanowisko jeszcze dziś.
— A sprawa karna? — zapytał Emil.
Alessandro podniósł dłoń.
— Najpierw odzyskamy pieniądze dla pracowników i wierzycieli. Potem każdy z nich odpowie za własne podpisy. Nie zamierzam zamieniać Ashvale w widowisko zemsty.
Diana spojrzała na mnie.
— To wszystko było twoje od początku?
— Nie — odpowiedziałam. — Od początku było moje życie. Wy próbowaliście tylko ustalić jego cenę.
Weston podszedł bliżej. Ochroniarz nie zatrzymał go, bo Weston nie miał już dokąd uciec.
— Józefino, ja naprawdę cię kochałem.
— Kochałeś możliwość, że będziesz mógł nazwać mnie śmieciem i nadal dostać to, czego chciałeś.
— Nie rozumiesz, jak to jest żyć całe życie pod nazwiskiem Cole i wiedzieć, że wszystko może runąć.
— Rozumiem. Dlatego nie oddam twojej firmie ani jednego udziału.
— Możesz ją uratować.
— Mogę uratować ludzi, którzy dla niej pracowali. To nie to samo.
Podpisałam instrukcję przekazania części funduszu na wypłaty dla pracowników Cole Industries. Nie dlatego, że Weston na to zasługiwał. Dlatego, że magazynierzy, kierowcy i księgowe nie byli winni jego chciwości.
Potem odsunęłam od siebie dokument z pełnomocnictwem do zarządzania całym Ashvale.
— Nie podpiszę tego dzisiaj — powiedziałam.
Alessandro spojrzał na mnie uważnie.
— Kiedy więc?
— Kiedy sama przeczytam każdą stronę. Bez zarządców, bez lekarzy i bez rodzinnych prób charakteru.
Po raz pierwszy tego dnia uśmiechnął się nie jak właściciel imperium, ale jak stary człowiek, który usłyszał coś trudnego i prawdziwego.
— W takim razie jutro zaczniemy od pierwszej strony.
— Nie. Zaczniemy dziś.
Wróciliśmy do oranżerii. Na stole leżała porzucona ślubna obrączka, którą Emil zabrał z katedry. Była prosta, cięższa, niż wyglądała. Wewnątrz, pod warstwą złota, znajdował się mikroskopijny znak ptaka — ten sam, który widniał na mosiężnym spinaczu.
— Dziadek kazał ją wykonać dla ciebie — powiedział Emil. — Miała zostać podana dopiero po ceremonii.
Wzięłam ją do ręki.
— Nie chcę jej.
Alessandro skinął głową.
— Możesz ją przetopić.
— Nie. Oddam ją archiwum biblioteki. Niech będzie częścią wystawy o rodzinie, która przez czterysta lat ukrywała swoje nazwisko, a prawie straciła wszystko przez ludzi, którzy nie potrafili ukryć własnych podpisów.
Gdy wieczorem wróciłam do biblioteki, suknia ciągnęła się za mną po kamiennej podłodze. Na moim małym biurku nadal leżały pędzle, klej i książka z odklejonym grzbietem.
Usiadłam, zdjęłam pierścionek z palca i otworzyłam księgę.
Na pierwszej stronie, pod warstwą kurzu, ktoś dawno temu zapisał nazwisko Marchetti.
Zamiast je wymazać, wsunęłam pod nie świeżą kartkę i napisałam:
— Józefina Marchetti. Zarządczyni, nie własność.
Przegapiłeś początek?
