CZĘŚĆ 4
…Na ekranie widniało nazwisko Pawła Sokołowskiego, dawnego księgowego Garretta.
Marek odebrał połączenie na głośniku.
— Panie Wolski, mam dokumenty — powiedział męski głos. — Ale nie mogę rozmawiać przez telefon. Spotkajmy się w starej szklarni za domem.
Daniel cofnął się tak gwałtownie, że uderzył biodrem w stolik.
— To niemożliwe. Paweł nie żyje.
— Kto ci to powiedział? — zapytała Beata.
Daniel nie odpowiedział.
Marek spojrzał na mnie.
— Pani Eleanor, proszę zostać tutaj z Różą.
— Nie. Idę z panem.
— To może być niebezpieczne.
— Przez dwa tygodnie spałam w przyczepie i zastanawiałam się, czy mam prawo tęsknić za własnym mężem. Nie będę czekać w kącie, kiedy ktoś próbuje ukraść jego ostatnią decyzję.
Szklarnia stała za domem, między jabłoniami. O dziewiątej wieczorem szyby odbijały blask lamp, a pod butami chrzęściły wysuszone liście. W środku pachniało ziemią i olejem do maszyn.
Paweł czekał przy drewnianym stole. Był starszy, niż zapamiętałam, ale miał ten sam pieprzyk przy lewym oku.
— Garrett kazał mi zniknąć — powiedział. — Chciał, żeby jego dzieci uwierzyły, że nie ma już nikogo po swojej stronie.
Daniel wpadł za nami.
— Ty oszuście! Widziałem nekrolog twojej żony. Myślałem, że wyjechałeś razem z nią.
— Moja żona umarła. Ja przeniosłem się do brata na północ. Garrett opłacał moje leczenie i prosił, żebym nie pokazywał się przed jego śmiercią.
Paweł położył na stole teczkę z rachunkami.
W środku znajdowały się kopie przelewów, formularze i fotografia podpisu. Daniel przez wiele miesięcy wypłacał pieniądze z firmy, korzystając z upoważnienia, które wygasło dwa lata wcześniej.
— Ojciec o tym wiedział? — spytała Beata.
— Wiedział wszystko — odpowiedział Paweł. — Zatrzymał was tylko dlatego, że nie chciał, byście skończyli bez środków. Zawarł z bankiem umowę, która spłacała wasze prawdziwe długi, ale zabraniała wam zaciągać następne na jego majątku.
— A pożyczka z dzisiejszego wniosku? — zapytałam.
Paweł otworzył drugi plik.
— Daniel próbował ją uruchomić trzy dni po pogrzebie. Podrobił podpis świadka i wykorzystał starą pieczęć firmy. Bank zatrzymał wypłatę, bo numer dokumentu nie zgadzał się z rejestrem. Jutro rano miał tylko sprawdzić, czy ktoś nie zgłosi sprzeciwu.
Marek odetchnął.
— Czyli dom nie jest obciążony.
— Nie — powiedział Paweł. — Ale jest jeszcze coś.
Podał mi kopertę. Nie była zapieczętowana. W środku znalazłam fotografię z boiska szkolnego. Młody Garrett stał przy trybunach z mokrymi włosami, a ja obok niego śmiałam się do obiektywu. Na odwrocie napisał: „Jeśli wróci do mnie po wszystkim, nie pozwólcie, żeby musiała prosić o miejsce”.
Znalazłam też drugi list.
„Eleanor, dzieci pomyślą, że oddaję ci dom przeciwko nim. To nieprawda. Oddaję ci go, ponieważ przy tobie nie musiałem udawać człowieka, którego stać na wszystko. Jeśli kiedyś uznasz, że ten dom jest zbyt ciężki, sprzedaj go. Nie zatrzymuj cegieł, zatrzymaj tylko to, co było między nami.”
Nie mogłam czytać dalej. Kartka drżała mi w dłoniach.
Beata weszła do szklarni sama. Bez kardiganu Garretta. Trzymała go złożonego na przedramieniu.
— To ja powiedziałam, żeby zabrać ci fotografię — wyszeptała. — Daniel przekonał mnie, że ślub był pułapką, że ojciec jest chory i że chcesz przejąć wszystko. A ja… chciałam odziedziczyć jego dom, zanim zdążę zrozumieć, że już go straciłam.
— Nie straciłaś ojca przez mnie — powiedziałam.
— Wiem. Straciłam go, bo uwierzyłam, że pieniądze są ostatnią rzeczą, którą może mi dać.
Daniel stanął w progu.
— To wszystko przez nią — powiedział. — Gdyby nie Eleanor, ojciec dałby mi firmę.
Paweł spojrzał na niego z wyczerpaniem.
— Twój ojciec nie odebrał ci firmy. Odebrałeś ją sobie, kiedy podpisałeś pierwszy fałszywy przelew.
Daniel ruszył ku niemu, lecz Marek zastąpił mu drogę.
— Nie dotykaj go.
Przez chwilę myślałam, że Daniel rzuci się na kogokolwiek. Zamiast tego usiadł na skrzyni z doniczkami i zakrył twarz dłońmi.
Nazajutrz rano spotkaliśmy się w kancelarii. Bank anulował wniosek, a Paweł przekazał kopie dokumentów księgowemu firmy. Nie było widowiska ani przemówień. Były podpisy, pieczątki i długie minuty, podczas których Beata patrzyła na własne dłonie.
Garrett zabezpieczył dla dzieci niewielkie miesięczne wypłaty, pod warunkiem że przestaną zarządzać jego przedsiębiorstwem. Daniel musiał oddać pieniądze, które pobrał. Beata przyjęła pracę w fundacji prowadzącej opiekę nad seniorami, bo Marek powiedział jej, że fundusz Garretta potrzebuje kogoś, kto zna cenę samotności.
Nie zamieszkałam od razu w domu.
Najpierw weszłam do sypialni, otworzyłam szufladę i znalazłam moje stare fotografie, których Beata nie zdążyła wyrzucić. Na samym dnie leżała drewniana spinka do włosów, którą Garrett kupił mi przy kościele w dniu naszego spotkania.
— Myślałem, że ją zgubiłaś — powiedział kiedyś.
— Nie. Trzymałam ją na trudne dni.
Tego popołudnia Beata przyniosła mi fotografię z boiska.
— Mogę wejść? — zapytała.
— Możesz.
Postawiła ramkę na stole. Przez dłuższą chwilę obie patrzyłyśmy na młodego Garretta, który jeszcze nie wiedział, że pięćdziesiąt trzy lata później ta sama dziewczyna będzie siedzieć w jego domu z jego córką.
— Nie oczekuję przebaczenia — powiedziała Beata.
— Dobrze. Na razie oczekuję uczciwości.
— Będę przychodzić do fundacji. Spłacę wszystko, co mogę. I oddam ci rzeczy ojca.
— Nie oddawaj mi rzeczy. Oddaj mi jego imię, kiedy ktoś zapyta, co się z nim stało.
Beata skinęła głową.
— Powiem, że kochał cię do końca.
W sobotę rozwiesiłam pranie na sznurze za domem, nie przy przyczepie. Wiatr poruszał granatową sukienką, w której pożegnałam Garretta. Nie wyrzuciłam jej. W kieszeni nadal tkwiła mała kartka z jego pierwszego listu.
Paweł przyniósł mi dokumenty firmy, Marek zamknął teczkę, a Beata ustawiła fotografię na kominku. Daniel nie przyjechał. Zostawił tylko zapalniczkę Garretta i krótką wiadomość, że zacznie spłacać długi od pierwszej wypłaty.
Nie wiedziałam, czy mu uwierzę.
Wiedziałam jednak, że dom nie miał już być nagrodą ani bronią. Miał przechować prawdę o chłopaku spod trybun, który kiedyś obiecał mi diament, a po tylu latach dał coś trudniejszego do przyjęcia: wybór.
Wieczorem włożyłam fotografię do drewnianej spinki, tak jak robiłam to z ważnymi rzeczami, których bałam się zgubić. Na odwrocie zdjęcia dopisałam jedno zdanie, żeby nikt już nigdy nie pomylił miłości z cudzą własnością:
„Garrett dotrzymał obietnicy — tylko diament okazał się człowiekiem.”
Przegapiłeś początek?
