CZĘŚĆ 4
…Kropla krwi pojawiła się na białym papierowym prześcieradle, dokładnie między moimi dłońmi.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Potem Andrzej zareagował pierwszy.
— Łóżko transportowe. Teraz.
Helena wybiegła na korytarz. Moja matka chwyciła mnie za ramię, ale jej palce drżały tak mocno, że to ja musiałam ją uspokajać.
— Mamo, oddychaj.
— To ja cię tutaj przyprowadziłam.
— I dobrze zrobiłaś.
Andrzej uklęknął przy leżance. Jego twarz była skupiona, lecz pod oczami widziałam cień paniki.
— Alina, powiedz, czy boli.
— Trochę. Jak skurcz.
— Zawroty głowy?
— Nie.
— Dobrze. Patrz na mnie.
Patrzyłam.
Nie na lekarza, którego podziwiali wszyscy w szpitalu. Na człowieka, który dwa miesiące wcześniej stał przy mojej klatce schodowej z torbą pełną ubrań i nie umiał znaleźć jednego zdania, które zatrzymałoby mnie przy nim.
Teraz nie odsuwał się ani o krok.
Roman Bielski stał pod ścianą z teczką przyciśniętą do piersi. Jeszcze przed chwilą mówił o obowiązkach i oddziale. Teraz obserwował krew na prześcieradle, jakby po raz pierwszy zobaczył prawdziwą cenę własnych decyzji.
— Doktorze Kowalczuk — powiedział. — Możemy porozmawiać później.
Andrzej nie podniósł głowy.
— Nie mamy o czym.
— Jeśli wyjdzie pan z gabinetu bez zgody przełożonego…
— Właśnie sfałszowano mój podpis i wpisano nieprawdę do dokumentacji pacjentki. Proszę nie mówić mi o zgodzie.
Roman zamilkł, ale Helena już wracała z wózkiem. Na jej fartuchu połyskiwała mała srebrna przypinka w kształcie liścia, którą nosiła od dnia, gdy jej córka skończyła pielęgniarstwo.
Przeniesiono mnie na oddział obserwacyjny.
Osiem minut później leżałam pod jasną lampą, a druga lekarka, doktor Marta Wysocka, wykonywała badanie. Andrzej stał przy głowie łóżka. Nie dotykał aparatu. Nie chciał przekraczać granicy między lekarzem a ojcem, ale nie umiał odejść.
— Krwawienie jest niewielkie — powiedziała Marta. — Krwiak również. Serce dziecka bije prawidłowo.
Moje płuca napełniły się powietrzem.
— Czy ono zostanie?
— Na tę chwilę nie widzę powodu, żeby myśleć inaczej. Ale potrzebuje pani odpoczynku i kontroli.
Andrzej zamknął oczy.
Nie z ulgi. Z wysiłku, by się nie rozpaść.
Kiedy Marta wyszła, matka usiadła na krześle przy łóżku.
— Muszę ci coś powiedzieć — zaczęła.
— Mamo, nie teraz.
— Właśnie teraz. To ja powiedziałam Andrzejowi, że masz innego chłopaka.
Spojrzałam na nią.
— Co?
— Zanim weszliśmy do gabinetu, zapytałam go, czy nadal cię kocha. Powiedział, że nie ma prawa odpowiadać, bo ty go zostawiłaś. Wtedy zrozumiałam, że oboje kłamiecie z tego samego powodu.
Andrzej odwrócił głowę.
— Mamo…
— Nie wiedziałam o dziecku. Nie chciałam was do niczego zmuszać. Chciałam tylko, żebyście przestali udawać przed sobą, że nic was już nie łączy.
Łzy spłynęły jej po policzkach.
— Ale poszłam za daleko. Zrobiłam z twojego życia rodzinne śledztwo.
— Bałam się — powiedziałam.
— Ja też.
To było pierwsze zdanie, które wypowiedziała bez rady, bez osądu i bez gotowego rozwiązania.
Ścisnęłam jej rękę.
Roman nie pojawił się już na oddziale. Helena przekazała dokumenty radzie szpitala, a sekretarz dyrektora przyznał, że na polecenie przełożonego przygotował fałszywy formularz. Nie było widowiskowego zatrzymania ani sali pełnej prawników. Były podpisy, zeznania i długie rozmowy, podczas których Roman próbował twierdzić, że działał dla dobra pacjentów.
Nie uwierzyłam mu.
Może rzeczywiście bał się zamknięcia oddziału. Może uważał, że skoro Andrzej jest najlepszy, to jego czas i życie należą do szpitala. Ale lęk nie daje nikomu prawa do podrabiania cudzej decyzji.
Rada odsunęła go od zarządzania oddziałem do czasu wyjaśnienia sprawy. Zatwierdzono też moje zgłoszenie w dokumentacji i usunięto fałszywy wpis. Helena została na swoim stanowisku, choć przez kilka dni nie mogła spokojnie przejść obok archiwum.
Andrzej dostał wybór, którego wcześniej mu odmawiano. Mógł pracować w zwykłym grafiku albo odejść.
Wybrał cztery dni pracy.
Nie zrobił tego dla mnie jako dowodu miłości. Zrobił to, bo wreszcie zrozumiał, że nie można być potrzebnym wszystkim, a nieobecnym dla jednej osoby, która czeka pod własnym adresem.
Wieczorem siedział przy moim łóżku. W dłoni trzymał kartkę z nowym grafikiem. Zmiął ją, zanim zdążyłam przeczytać.
— Nie musisz do mnie wracać — powiedział.
— Wiem.
— Nie będę wymagał, żebyś podjęła decyzję, bo pojawiło się dziecko.
— Wiem.
— Chcę być ojcem niezależnie od tego, czy będziemy parą.
Odwróciłam twarz do niego.
— A jeśli spróbujemy jeszcze raz, to nie dlatego, że dziecko nas do tego zmusiło.
— Tylko dlaczego?
Zastanowiłam się. Za oknem wózek z butlami tlenowymi skrzypiał na nierównej posadzce, a monitor przy moim łóżku wydawał miarowy, zielony dźwięk.
— Bo tym razem nie chcę kochać człowieka, który obiecuje, że znajdzie czas. Chcę sprawdzić, czy naprawdę go znajduje.
Andrzej skinął głową.
— To uczciwe.
— I będziesz musiał rozmawiać, zanim coś się rozpadnie.
— To trudniejsze niż operacja.
— W takim razie zacznij od teraz.
Usiadł bliżej.
— Bałem się, że kiedy odejdziesz, okaże się, że całe moje życie było tylko pracą. Nie powiedziałem ci tego, bo myślałem, że brzmię słabo.
— Brzmiałbyś jak człowiek.
— A ty?
— Bałam się, że jeśli poproszę cię o obecność, będę musiała błagać o coś, co powinno być oczywiste.
Wziął moją dłoń i przyłożył ją do swojej piersi.
— Nie będziesz błagać.
— Nie składaj obietnic.
— Dobrze. Będę składał raporty.
Parsknęłam śmiechem, choć bolał mnie brzuch.
— Raporty?
— Codziennie. Ile godzin pracowałem, kiedy wrócę i czy kupiłem coś, czego nie potrzebujemy.
— Dziecko będzie potrzebować wielu rzeczy.
— Na przykład?
— Nie wiem. Ma dopiero kilka tygodni.
— W takim razie kupię mu coś małego.
— Nie kupuj niczego z napisem „mały geniusz”.
— A jeśli będzie geniuszem?
— Wtedy samo nam to powie.
Uśmiechnął się. Nie szeroko, nie triumfalnie. Ostrożnie, jak człowiek, który wie, że dostał możliwość, a nie gwarancję.
Następnego ranka doktor Marta pozwoliła mi usiąść. Krwawienie ustało. Na ekranie znów pojawił się maleńki rytm, szybki i uparty.
Andrzej stał obok, lecz tym razem nie patrzył tylko na monitor. Patrzył na mnie.
— To naprawdę nasze? — zapytał cicho.
— Tak.
— Jeszcze nie mogę w to uwierzyć.
— Ja też nie.
Marta wydrukowała zdjęcie badania i podała je mnie. Na papierze nie było jeszcze widać dziecka, tylko kilka jasnych kształtów, które dla obcego człowieka znaczyłyby niewiele.
Dla nas oznaczały wszystko, czego nie zdążyliśmy sobie powiedzieć.
W drodze do domu matka zatrzymała się przed apteką.
— Kupmy coś dla niemowlęcia — zaproponowała.
— Jeszcze nie — odpowiedziałam.
Andrzej spojrzał na mnie pytająco.
— Najpierw kupimy kalendarz — wyjaśniłam. — I wpiszemy w nim twoje wolne dni.
Wyjął telefon.
— Już go mam.
— Pokaż.
Na ekranie rzeczywiście widniał nowy kalendarz. W trzy kolejne rubryki wpisał: badanie, odpoczynek, czas z Aliną.
Między nimi nie było ani jednego dyżuru.
Przyłożyłam dłoń do brzucha, a Andrzej przesunął palec po wydrukowanym zdjęciu, nie dotykając obrazu.
— Słyszysz? — zapytałam.
— Co?
— Jeszcze nic.
— A jednak już zmieniło cały oddział.
— Nie oddział.
Spojrzałam na kartkę z maleńkim pulsującym punktem.
— Nasze życie.
Andrzej odpowiedział dopiero po chwili.
— W takim razie tym razem nie pozwolę, żeby ktoś podpisał je za nas.
