CZĘŚĆ 4
…telefon trzymał anestezjolog, nie Ewa. Dzwonił z rejestracji, bo kilka minut wcześniej ktoś przesłał do szpitala wiadomość, że pacjentka „nie wyraża zgody na zabieg”. Podpisu nie było, lecz numer należał do telefonu Ewy.
Doktor Nowak usiadł przy moim łóżku.
— Operacja nie może odbyć się pod presją — powiedział. — Jeśli nadal pani chce, potrzebuję potwierdzenia na piśmie.
— Chcę.
— Jest jeszcze druga rzecz. Badania wskazują, że guz jest ogromną torbielą śluzową. Nie widzimy pewnych cech złośliwości, ale nie dowiemy się wszystkiego, dopóki jej nie usuniemy. Przy takiej wielkości zabieg będzie trudny.
Paweł stał pod ścianą. Jego twarz była blada, a karton po mleku, który przyniósł poprzedniego wieczoru, wciąż leżał na krześle.
— Czy Ewa może wejść na oddział? — zapytałam.
— Jeśli pani sobie tego życzy.
— Niech przyjdzie. Ale niech niczego za mnie nie podpisuje.
Ewa pojawiła się po kilkunastu minutach. Nie miała już płaszcza. W ręce trzymała kopertę z banku i klucz w kształcie jabłka.
— To nie ja wysłałam tę wiadomość — powiedziała.
— Twój numer jest w rejestracji.
— Wysłałam ją, ale chciałam tylko zatrzymać zabieg do czasu konsultacji.
— Zatrzymać mój zabieg czy moje pieniądze?
Drgnęła.
Doktor odsunął się, żebyśmy mogły rozmawiać bez świadków, lecz pielęgniarka Elżbieta pozostała przy drzwiach. Nie musiała nic mówić. Jej obecność przypominała mi, że po raz pierwszy ktoś pilnuje, by moje słowa nie zostały przerobione na cudzą decyzję.
— Mamo, ja nie chciałam, żebyś umarła — powiedziała Ewa.
— Wiem.
— Bałam się, że jeśli trafisz do szpitala, wszystko się rozpadnie. Kredyt, mieszkanie, firma Marcina…
— Co ma do tego moje mieszkanie?
Ewa podała mi kopertę. W środku była umowa kredytowa. Przeczytałam pierwszą stronę i poczułam, że ból pod żebrami staje się niemal znośny wobec tego, co zobaczyłam.
Mój podpis widniał pod zgodą na zabezpieczenie pożyczki hipoteką mojego mieszkania.
— Ja tego nie podpisywałam.
— To była tylko formalność. Bank wymagał zabezpieczenia.
— Mój podpis jest podrobiony.
Paweł wyrwał jej dokument z ręki.
— Ewa, powiedziałaś, że mieszkanie jest przepisane na mamę bez żadnych obciążeń.
— Miałam spłacić kredyt.
— Od kiedy?
Nie odpowiedziała.
Zamiast gniewu poczułam coś cięższego. Żal po tym, że córka nie ukradła mi wyłącznie podpisu. Ukradła mi możliwość poznania prawdy o własnym ciele.
— Dlatego zabrałaś listy? — spytałam.
— Chciałam kupić czas.
— Kupiłaś sobie czas. Mnie odebrałaś trzy lata.
Ewa usiadła na krześle. Klucz w kształcie jabłka wypadł jej z dłoni i potoczył się pod szafkę.
— Nie wiedziałam, że guz tak urośnie.
— Nie musiałaś wiedzieć. Wystarczyło, żebyś mi powiedziała.
Doktor wrócił po chwili.
— Pani Lariso, zespół jest gotowy. Pani decyzja pozostaje taka sama?
Spojrzałam na Ewę. Przez całe życie widziałam w niej dziewczynkę z dwoma warkoczami, która bała się ciemności. Teraz siedziała przede mną dorosła kobieta, zadłużona, przerażona i winna. Te rzeczy mogły istnieć jednocześnie.
— Tak. Operujemy.
— A po zabiegu? — zapytał Paweł.
— Po zabiegu zajmiemy się resztą.
Przewieziono mnie na salę operacyjną. Nad głową przesuwały się lampy, jedna po drugiej, jak białe księżyce. Ostatnią rzeczą, którą usłyszałam przed narkozą, był głos doktora:
— Proszę myśleć o czymś, co chce pani zobaczyć po przebudzeniu.
Pomyślałam o żółtej skarpetce. Nie o dziecku. O sobie, która ją wydziergała.
Obudziłam się wieczorem z rurką w nosie i ciężarem bandaża na brzuchu. Paweł spał na krześle, obejmując karton po mleku jak poduszkę. Elżbieta sprawdzała kroplówkę.
— Jak poszło? — wyszeptałam.
— Torbiel ważyła prawie siedemnaście kilogramów. Była łagodna — odpowiedział doktor Nowak, który właśnie wszedł do sali. — Usunęliśmy też jajnik. Wynik nie wskazuje na raka.
Zamknęłam oczy. Łzy spłynęły mi po skroniach, lecz nie były łzami szczęścia. Były jak powietrze wypuszczone z płuc po zbyt długim wstrzymywaniu oddechu.
— A dziecko? — spytał Paweł, próbując się uśmiechnąć.
— Dziecka nie było — powiedziałam. — Ale ja przeżyłam.
Trzy dni później Ewa przyszła z dokumentami. Nie przyniosła kwiatów. Przyniosła rozwiązanie umowy kredytowej, pismo do banku i własnoręcznie napisane oświadczenie, że podpis na zabezpieczeniu nie należał do mnie.
— Sprzedam samochód — powiedziała. — Oddam część długu. Resztę będę spłacać.
— To nie naprawi wszystkiego.
— Wiem.
— I nie przywróci mi tych trzech lat.
— Wiem.
Tym razem nie próbowała mnie dotknąć ani przekonać, że robiła to dla mojego dobra. Położyła dokumenty na stoliku i stała obok nich, aż pielęgniarka poprosiła ją o wyjście.
Paweł został dłużej. Otworzył szufladę mojej szafki i wyjął żółtą skarpetkę, którą przyniósł z domu.
— Znalazłem drugą — powiedział. — Była pod łóżeczkiem.
Wzięłam obie do ręki. Jedna miała luźną nitkę przy pięcie, druga była trochę większa, bo wydziergałam ją w pośpiechu.
— Nie wyrzucę ich — powiedziałam.
— Nie musisz.
— Ale łóżeczko oddamy.
Paweł skinął głową.
— Komu?
Pomyślałam o oddziale położniczym, gdzie dzieci przychodziły na świat, a matki patrzyły na nie z niedowierzaniem. Moje łóżeczko nie miało już czekać na cud, który nie istniał. Mogło posłużyć komuś, kto naprawdę go potrzebował.
Po tygodniu wróciłam do domu. Ewa nie dostała kluczy. Paweł przychodził codziennie, lecz zawsze pytał, zanim dotknął jakiegokolwiek dokumentu. Umowa kredytowa została anulowana, a bank przyjął jej oświadczenie i rozpoczął własne postępowanie. Nie chciałam zemsty. Chciałam, żeby każdy podpis miał właściwego właściciela.
Na komodzie zostawiłam kartkę z trzema imionami. Nie skreśliłam ich. Złożyłam ją i schowałam obok wyników badań, tym razem w metalowej kasetce, której klucz trzymałam sama.
Kilka tygodni później oddałam łóżeczko poradni dla samotnych matek. Zaniosłam je osobiście. Na dnie szuflady zostawiłam dwie małe skarpetki, bo nie potrafiłam ich jeszcze zatrzymać ani wyrzucić.
Kiedy wychodziłam, jedna z pielęgniarek zawołała za mną:
— Pani Lariso, czy na pewno nie chce pani ich zabrać?
Odwróciłam się i spojrzałam na żółtą włóczkę wystającą z szuflady.
— Nie — odpowiedziałam. — Niech ogrzeją kogoś, kto naprawdę przyjdzie.
Przegapiłeś początek?
