CZĘŚĆ 4
…Kalina odebrała telefon ode mnie i włączyła głośnik.
— Nie otwierajcie skarbca — powiedziałam. — Zamknijcie archiwum i nikogo nie wpuszczajcie do środka.
— Za późno — odpowiedział dyrektor. — Człowiek przy wejściu twierdzi, że ma zgodę podpisaną przez panią. Jest z nim notariusz.
Bartosz ruszył do wyjścia.
— Muszę tam pojechać.
— Nie musisz — powiedziała Kalina. — Chcesz.
— To moje pieniądze.
— Nie. To pieniądze funduszu.
Zatrzymał się przy łóżku. W jego oczach nie było już udawanego żalu po synu. Była tylko kalkulacja, nerwowa i zimna.
— Helena, jeśli teraz mnie zniszczysz, stracisz wszystko razem ze mną.
— Już coś straciłam.
— Możemy to naprawić.
Spojrzałam na pusty koszyk.
— Tego nie.
Leon odebrał od Marka kopię księgi hotelowej i schował ją do teczki.
— Jadę z panią mecenas — powiedział. — Chcę być przy tym, kiedy zobaczy pan, że dokumenty nie zniknęły.
Bartosz prychnął.
— Ty też chcesz mnie zdradzić?
Leon zacisnął szczękę.
— Nie zdradza się człowieka, który sam sprzedał wszystko, co było między wami.
Pojechali. Ja nie mogłam jeszcze wstać, ale Kalina obiecała, że będę słyszeć całą rozmowę przez połączenie. Doktor Wrona zgodził się, choć ostrzegł, że emocje mogą pogorszyć mój stan.
— Pani organizm potrzebuje spokoju — powiedział, poprawiając przewód kroplówki.
— Spokoju nie mam od dnia, w którym Bartosz zaczął nazywać moje życie swoim majątkiem.
O trzynastej dyrektor funduszu zadzwonił ponownie.
— Są tutaj. Mężczyzna nazywa się Oskar Żmuda. Twierdzi, że jest przedstawicielem Bartosza.
Poczułam ukłucie niepokoju.
— Oskar był księgowym mojego teścia.
— I ma pełnomocnictwo — dodała Kalina z samochodu. — Ale tylko do zwykłych czynności administracyjnych. Nie do wypłaty pieniędzy.
— Proszę poprosić go o dowód tożsamości i zostawić go w holu.
— Już próbował wejść do archiwum.
Na chwilę usłyszałam szuranie krzeseł, podniesione głosy i trzask zamykanej szuflady.
— Otwórzcie skarbiec! — krzyczał Oskar. — Pani Helena nie życzy sobie blokowania majątku!
Dyrektor odpowiedział spokojnie:
— Pani Helena żyje i właśnie rozmawiam z nią przez telefon.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
Wiedziałam, że Bartosz i Oskar słyszą mój oddech.
— Powiedz im, że jesteś pod wpływem leków — syknął Bartosz.
— Powiem im, że podpisałam dokumenty świadomie.
— Nie masz prawa mnie upokarzać.
— To ty zrobiłeś to na szpitalnym korytarzu, kiedy próbowałeś wmówić wszystkim, że umarłam.
Tamara siedziała obok niego w samochodzie. Odezwała się cicho:
— Bartosz, oddaj jej to, co zostało.
— Ty też zaczynasz?
— Myślałam, że mnie kochasz.
— Kochałem możliwość, że przestaniesz być problemem.
Słowa padły tak prosto, że nawet Kalina zamilkła.
Tamara zaczęła płakać.
— Powiedziałeś, że Helena jest chora, niestabilna i niczego nie pamięta.
— Bo taka była.
— Nie. Była samotna. To nie to samo.
Leon odezwał się przez telefon:
— Panie Bartoszu, mam kopię przelewów dla Tamary. Opłacał pan jej mieszkanie, samochód i kartę kredytową z rachunku funduszu.
— To były wydatki reprezentacyjne.
— Kolczyki z rubinami też?
Tamara zdjęła kolczyki i położyła je na kolanach.
— Oddam je.
— Nie o kolczyki chodzi — odpowiedziała Kalina. — Chodzi o to, że Bartosz przeniósł pieniądze beneficjentów na konto osoby prywatnej. To narusza statut funduszu.
Dyrektor powiedział, że przygotował już uchwałę rady. Na jej mocy Bartosz miał zostać odsunięty od wszystkich decyzji, a kontrolę nad pieniędzmi miał przejąć oddział neonatologii szpitala imienia świętej Jadwigi.
To był zwrot, którego nie przewidziałam.
Przez całe małżeństwo myślałam, że walczę o swoje bezpieczeństwo. Tymczasem pieniądze, które Bartosz próbował ukraść, mogły uratować dzieci podobne do mojego syna.
— Chcę podpisać uchwałę — powiedziałam.
Kalina milczała przez chwilę.
— Heleno, statut wymaga podpisu osobistego.
— Przywieźcie ją do szpitala.
— Nie powinna pani teraz wstawać.
— Nie muszę wstawać, żeby podjąć decyzję.
Oskar próbował jeszcze protestować, ale dyrektor wezwał ochronę budynku. Nie było krzyków ani widowiska. Po prostu zabrano mu teczkę, a notariusz odmówił poświadczenia dokumentu, gdy zobaczył, że rzekomy podpis został złożony innym piórem i innym charakterem pisma.
Mój charakter pisma znałam aż za dobrze.
Wieczorem Kalina przyjechała do sali z uchwałą. Razem z nią weszli dyrektor funduszu, doktor Wrona, Marek i Leon. Tamara została na korytarzu.
Bartosz przyszedł ostatni.
Nie miał już garnituru. W ręku trzymał małą wełnianą czapeczkę z wyszytą latarnią morską.
— Znalazłem ją w domu — powiedział.
Nie odpowiedziałam.
— Kupiłaś ją przed moim wyjazdem.
— Wiem.
— Miałem wrócić.
— Wróciłeś po pieniądze.
Opuścił głowę.
— Nie umiem cofnąć tamtej nocy.
— Nikt nie umie.
— Mogę przekazać cały swój udział funduszowi.
Kalina spojrzała na niego uważnie.
— Cały?
— Dom też.
To mnie zaskoczyło. Dom był jego obsesją, miejscem, które kupił za pierwsze duże pieniądze i którego nie chciał opuścić nawet wtedy, gdy przestał mieszkać ze mną.
— Dlaczego? — zapytałam.
Bartosz ścisnął czapeczkę.
— Bo nie mam już prawa nazywać go naszym domem.
Nie było w tym oczyszczenia. Nie było nagłego odkupienia. Była tylko cena, której wcześniej nie chciał zapłacić.
Podpisał przekazanie udziałów funduszowi. Następnie oddał kartę do wspólnego rachunku, klucze do domu i pełnomocnictwo, którego próbował użyć przeciwko mnie.
Tamara podeszła do niego dopiero przy windzie.
— A ja? — zapytała.
Bartosz spojrzał na nią długo.
— Nie mam już nic, co mogłoby cię zatrzymać.
— Nigdy nie miałeś.
Odeszła sama, zostawiając na stoliku przy recepcji pudełko z rubinowymi kolczykami.
Leon został jeszcze chwilę.
— Pani Heleno, muszę coś wyznać. To ja powiedziałem mu, że pani zmarła.
— Wiem.
— Chciałem, żeby nie wszedł na oddział i nie zabrał dokumentów. Bałem się, że jeśli dowie się, że pani żyje, spróbuje zmusić panią do odwołania podpisów.
— Uratowałeś moje dokumenty.
— Nie uratowałem pani syna.
— Tego nie mógłbyś zrobić.
Przyjął te słowa z bólem, ale bez ucieczki. Potem położył na stoliku kopię księgi hotelowej.
— Oryginał przekażę dyrektorowi funduszu. Nie chcę już pracować dla Bartosza.
— Co zrobisz?
— Pomogę prowadzić księgowość oddziału. Za darmo, dopóki nie spłacę tego, co pomogłem mu ukryć.
To był jedyny gest, który naprawdę coś kosztował.
Następnego ranka podpisałam uchwałę. Pieniądze z funduszu miały zostać przeznaczone na wyposażenie sali dla wcześniaków, a jeden z pokoi miał nosić imię mojego syna. Nie jako pomnik dla Bartosza. Jako miejsce, w którym inne dzieci dostaną pomoc szybciej, niż dostał ją mój chłopiec.
Bartosz nie został aresztowany ani zamknięty w sali sądowej. Stracił jednak dokładnie to, dla czego porzucił mnie sześć dni wcześniej: dostęp do pieniędzy, wpływ na ludzi i możliwość opowiadania własnej wersji wydarzeń.
Rozwód został zatwierdzony przez kancelarię. Jego nazwisko zniknęło z dokumentów funduszu. Dom przeszedł na rzecz oddziału, a jego sprzedaż miała sfinansować remont sali intensywnej opieki.
Ja wracałam do zdrowia powoli.
Nie wybaczyłam mu. Nie musiałam.
Pewnego popołudnia doktor Wrona przyniósł mi zdjęcie pierwszej tabliczki na drzwiach nowej sali. Litery były jeszcze świeże, a pod nimi widniało imię mojego syna.
Bartosz stał za szybą korytarza. Nie wszedł. Nie prosił, żebym z nim rozmawiała.
Trzymał w dłoniach czapeczkę z małą latarnią morską.
Podszedł do dyrektora funduszu i przekazał mu ją bez słowa.
Dyrektor przyniósł ją do mnie.
— Co mam z nią zrobić? — zapytał.
Wzięłam czapeczkę i poczułam pod palcami nierówne szwy, które zrobiłam jeszcze przed porodem.
— Powieśmy ją przy wejściu do sali — odpowiedziałam. — Niech każdy, kto tam trafi, pamięta, że żadnego dziecka nie wolno zostawić bez pomocy.
Wieczorem pielęgniarka zapaliła nad drzwiami małą lampkę. Jej światło padło na wyszytą latarnię, a ja po raz pierwszy pomyślałam, że ten przedmiot nie będzie już należał do bólu.
Za szybą oddziału zabrzmiał cichy alarm monitora.
Pielęgniarka pobiegła do noworodka.
A maleńka latarnia na czapeczce świeciła nad drzwiami, które prowadziły do sali nazwanej imieniem mojego syna.
Przegapiłeś początek?
