CZĘŚĆ 4
Lekarza, który zaginął trzy lata temu, nazywał się Rafael Ordoñez. Jego nazwisko znałam.
Nie z gazet.
Z akt rozwodowych, które kiedyś przeglądałam dla klienta.
Rafael był bratem Karmen.
W salonie zapadła ciężka cisza. Za oknem przejechał autobus, a światła przesunęły się po suficie jak blade smugi. Nikt nie patrzył już na saszetkę. Wszyscy patrzyli na kobietę siedzącą w fotelu pod portretem własnego ojca.
— To niemożliwe — powiedziała Karmen.
Marta ostrożnie zamknęła pojemnik z próbką.
— Numer partii środka uspokajającego pochodzi z kliniki, w której pracował pani brat. Zapasy zostały wycofane po jego zaginięciu. Kilka ampułek zniknęło.
— Rafael uciekł — odparła Karmen. — Miał długi.
— Tak pani powiedziała wszystkim — odpowiedział Henryk. — Ale nie powiedziała pani, że dzień przed zaginięciem podpisał raport dotyczący fikcyjnych dostaw medycznych.
Diego spojrzał na matkę.
— O czym on mówi?
Karmen zacisnęła dłonie na podłokietnikach.
— O sprawach, których nie rozumiesz.
— Rozumiem więcej, niż myślisz.
Wyjęłam z teczki kopię raportu. Zdobyłam ją dwa tygodnie wcześniej, gdy badałam dokumenty związane z fundacją Karmen. Rafael zgłosił, że z magazynu kliniki znikały środki uspokajające, a fałszywe faktury wystawiano na firmy powiązane z jego siostrą.
Jedna z tych firm należała do Diego.
Nie był inicjatorem oszustwa. Był podpisem, który Karmen wykorzystywała jak pieczęć.
— Rafael chciał pójść do władz — powiedziałam. — Pani go powstrzymała.
— Nie masz dowodu, że go skrzywdziłam.
— Nie powiedziałam, że go pani skrzywdziła.
— Ale właśnie to sugerujesz.
— Sugeruję, że środek, który znaleziono w saszetce, pochodzi z zapasów związanych z jego zaginięciem. I że ktoś użył go, by zastraszyć albo odurzyć człowieka, który mógł zeznawać.
Marta podniosła dłoń.
— Proszę posłuchać. W próbce są dwa różne ślady. Pierwszy pochodzi z saszetki i należy do Karmen. Drugi znaleziono w osadzie na dnie słoiczka. To materiał biologiczny mężczyzny.
Diego pobladł.
— Rafael żyje?
Karmen zamknęła oczy.
Nikt nie musiał jej zadawać pytania.
Jej twarz odpowiedziała za nią.
— Gdzie on jest? — zapytał Diego.
— Nie wiem — szepnęła.
— Gdzie jest mój wujek?
— Nie możesz tego zrozumieć.
— Przez trzy lata mówiłaś, że uciekł. Pozwoliłaś, żebym nosił jego śmierć w głowie. Gdzie on jest?
Karmen zaczęła oddychać szybko. Potem spojrzała na zegar nad kominkiem.
— Walerio, możesz jeszcze odejść. Zabierz dokumenty i wyjedź. Powiem, że wszystko było moim pomysłem.
— Nie.
— Nie wiesz, co zrobią ci ludzie, kiedy dowiedzą się, że dotknęłaś ich interesów.
— Wiem za to, co zrobiłaś mojemu małżeństwu.
Diego odsunął się od matki.
— To już nie jest twoje małżeństwo do ochrony.
Karmen wyjęła z torebki kluczyk i rzuciła go na stół.
— W schowku pod oranżerią jest metalowa skrzynia. Rafael zostawił tam kopie wszystkiego. Jeśli ją otworzą, nie będziecie mieli dokąd uciec.
— Dlaczego mielibyśmy uciekać? — zapytałam.
— Bo nie rozumiesz, jak daleko to sięga.
Wtedy do salonu wszedł młody człowiek w fartuchu kierowcy. Nikt go wcześniej nie zauważył. Trzymał telefon i patrzył wyłącznie na Karmen.
— Pani synu — powiedział do Diego — pański wujek żyje.
Diego zachwiał się.
— Skąd pan wie?
— Bo od trzech lat wożę mu jedzenie.
Karmen poderwała się z fotela.
— Milcz!
Mężczyzna odsunął się od niej.
— Dzisiaj rano Rafael powiedział, że jeśli do północy nie dostanie wiadomości, mam przywieźć pani adres do tej posiadłości.
Na telefonie pokazał zdjęcie małego domu na obrzeżach miasta. W oknie stał wychudzony mężczyzna z laską. Na jego twarzy od razu rozpoznałam rysy Karmen.
Diego zakrył usta dłonią.
— Trzymałaś go tam?
— On był chory. Nie chciał, żeby ktokolwiek go znalazł.
— Zamknęłaś go w domu.
— Chroniłam rodzinę.
— Nie używaj już tego słowa — powiedział.
Przyjechaliśmy do domu Rafaela przed północą. Nie było pościgu ani widowiskowych krzyków. Był za to zapach wilgoci, leki ustawione w równym szeregu i mężczyzna, który próbował sam wstać z krzesła.
— Diego — wyszeptał.
Mój mąż uklęknął przed nim.
— Przepraszam, wuju.
— Nie ty powinieneś przepraszać.
Rafael opowiedział, że Karmen odnalazła go po wypadku, który uszkodził mu biodro. Zabrała dokumenty, zamknęła go w domu i wmówiła wszystkim, że uciekł. Kiedy próbował się sprzeciwić, podawała mu środki uspokajające. Nie chciała go zabić. Chciała, by nikt nie mógł go usłyszeć.
To było gorsze.
Bo przez trzy lata żył kilka kilometrów od ludzi, którzy go opłakiwali.
Następnego ranka dokumenty trafiły do prokuratury, ale zanim ktokolwiek zadał Karmen pierwsze pytanie, podpisała oświadczenie przekazujące fundację i wszystkie konta niezależnemu zarządcy. Nie zrobiła tego z nagłego przypływu skruchy. Zrobiła to, bo Rafael odmówił milczenia.
Diego zrezygnował z udziału w firmach matki i złożył zeznania dotyczące fałszywych faktur. Wiedział, że poniesie konsekwencje za podpisy, których użyczył, nawet jeśli nie znał całej prawdy.
Powiedział mi o tym przed gmachem kliniki, gdzie Rafael miał rozpocząć leczenie.
— Nie proszę, żebyś została — powiedział. — Proszę tylko, żebyś nie myślała, że nic dla mnie nie znaczyłaś.
Spojrzałam na jego zmęczoną twarz.
— Znaczyłeś. Ale miłość nie może być wymówką dla cudzej tajemnicy.
— Wiem.
— Co zrobisz?
— Powiem wszystko. Nawet jeśli stracę nazwisko, pieniądze i matkę.
Kiedy wróciłam do kancelarii, położyłam na biurku pusty słoiczek po kremie. W środku nie było już proszku. Był tylko rachunek z apteki, zdjęcia saszetki i kopia podpisu Rafaela pod raportem, który uratował prawdę przed zniknięciem.
Wieczorem Marta zadzwoniła do mnie z kliniki.
— Rafael prosił, żeby pani przyjechała.
— Powiedział dlaczego?
— Tak. Chce pani oddać coś, co należało do jego siostry.
Na miejscu Rafael wręczył mi małą metalową plakietkę z numerem magazynowym. To ona została znaleziona w pudełku po lekach. Na odwrocie ktoś wydrapał trzy słowa: „Nie ufaj Karmen”.
— Chciał, żebyś ją miała — powiedział Diego.
— Dlaczego ja?
Rafael spojrzał na mnie długo.
— Bo jako jedyna weszłaś do jej domu z dowodem w ręku i wyszłaś z prawdą.
Nie odpowiedziałam. Zacisnęłam plakietkę w dłoni.
Za szybą sali pielęgniarka poprawiała Rafaelowi koc, a Diego po raz pierwszy siedział przy jego łóżku bez pytania matki o pozwolenie.
Na stole między nami leżała metalowa plakietka z numerem magazynu i świeżym śladem po cudzym paznokciu.
Rafael dotknął jej palcem i powiedział:
— Teraz już nikt nie schowa tego pod podszewką.
Przegapiłeś początek?
