CZĘŚĆ 4

Powiadomienie pojawiło się o dziewiętnastej dwadzieścia trzy.

„Wykryto próbę przelewu z rachunku wspólnego”.

Przez moment nie rozumiałam, co czytam. Potem zobaczyłam kwotę.

Czterdzieści osiem tysięcy złotych.

Tyle samo, ile Stefan wpłacił Arkadiuszowi za „udział w firmie”.

— Stefan — powiedziałam cicho. — Co to jest?

Mój mąż podszedł do mnie. Jego dłonie były czarne od sadzy, a pod paznokciem miał cienki pasek ziemi z rozdeptanego trawnika.

Spojrzał na ekran i zamknął oczy.

— To nie ja próbowałem przelać te pieniądze.

Arkadiusz natychmiast ruszył w naszą stronę.

— O czym wy rozmawiacie?

— O tym, że ktoś próbuje wyciągnąć z naszego rachunku pieniądze — odpowiedziałam.

— Stefan miał dostęp do konta?

— Miał. Ty też?

Arkadiusz cofnął się o krok.

Marta otworzyła granatową torbę i wyjęła kolejny dokument, tym razem w przezroczystej koszulce.

— To pełnomocnictwo — powiedziała. — Znalazłam je dziś rano w segregatorze firmy.

Stefan wziął kartkę. Przeczytał pierwsze linijki, a potem podał ją mnie.

Widniało tam moje imię i nazwisko.

Pod nim znajdował się podpis łudząco podobny do mojego.

Pełnomocnictwo pozwalało Arkadiuszowi pobierać pieniądze z naszego rachunku wspólnego jako zabezpieczenie „wkładu inwestycyjnego pracownika”. Dokument miał datę sprzed dwóch lat, kilka dni po sprzedaży samochodu Stefana.

— Ja tego nie podpisywałam — powiedziałam.

— Wiem — odpowiedziała Marta. — Dlatego przyszłam.

Arkadiusz roześmiał się nerwowo.

— To niczego nie dowodzi. Może podpisał to Stefan za zgodą żony.

— Nie podpisałem — powiedział mój mąż.

— Przecież to twój rachunek.

— Wspólny. A jej podpis jest podrobiony.

Na trawniku znów zapadła cisza, lecz tym razem nie była to cisza ludzi czekających na rozkaz. To była cisza ludzi, którzy właśnie zrozumieli, że uczestniczyli w czymś znacznie poważniejszym niż niezapłacony wynajem działki.

Arkadiusz rozejrzał się po pracownikach.

— Nikt nie będzie robił afery przez kilka papierów.

— Kilka papierów? — zapytała Marta. — Mam kopie piętnastu takich pełnomocnictw. Podpisy żon i rodziców pracowników. Każdy dokument zabezpieczał twoje prywatne pożyczki.

Nelly zakryła usta dłonią.

— Mój podpis też tam jest — wyszeptała.

Arkadiusz spojrzał na nią gwałtownie.

— Ty nawet nie pracujesz w księgowości.

— Pracuję przy zamówieniach. Kazałeś mi podpisać listę obecności.

Marta wyjęła z torby plik kopii.

— Lista obecności była załącznikiem do pełnomocnictwa. Wszyscy podpisywali, nie wiedząc, co znajduje się na odwrocie.

Arkadiusz rzucił szczypce na stół. Metal odbił się od blatu i spadł w trawę.

— To moja firma. Mogę zarządzać, jak chcę.

— Nie cudzymi pieniędzmi — odpowiedziałam.

Mój głos drżał, ale nie ze strachu. Drżał z gniewu, który przez ostatnie dwie godziny dojrzewał we mnie jak żar pod popiołem.

Stefan podszedł do Arkadiusza.

— Przez dwa lata mówiłeś, że jestem twoim wspólnikiem.

— Bo chciałem cię zmotywować.

— Nazywałeś mnie bratem.

— Nie bądź melodramatyczny.

— Sprzedałem samochód, którym woziłem Dianę do pracy. Włożyłem wszystkie oszczędności. Pracowałem po dwanaście godzin. A ty nawet nie uważałeś mnie za człowieka, któremu należy się umowa.

Arkadiusz uniósł podbródek.

— Sam się na to zgodziłeś.

Stefan spojrzał na jego drogi zegarek.

— Nie. Zgodziłem się na coś zupełnie innego. I właśnie dlatego jutro nie przyjdę po prośbę. Przyjdę po rozliczenie.

— Nie dostaniesz pracy nigdzie indziej.

— Znam mechanikę lepiej niż ty znasz ludzi.

Marta podeszła do mnie i podała mi kopię pełnomocnictwa.

— Zadzwoń do banku. Zastrzeżcie rachunek. Potem zabierzcie wszystkie dokumenty do osoby, która sprawdzi podpis.

— Zrobimy to — odpowiedziałam.

Arkadiusz próbował jeszcze sięgnąć po torbę, ale tym razem jego własny pracownik, wysoki chłopak o imieniu Piotr, stanął mu na drodze.

— Szefie, wystarczy.

— Zejdź mi z drogi.

— Nie. Najpierw oddaj pan kluczyki do magazynu. I kopie umów.

Arkadiusz popatrzył na niego z niedowierzaniem.

— Ty też przeciwko mnie?

— Nie przeciwko panu. Za własną wypłatą.

To był moment, w którym Arkadiusz naprawdę przegrał. Nie wtedy, gdy musiał zapłacić za trawnik. Nie wtedy, gdy Marta przyszła z rachunkami. Przegrał, gdy ludzie, których przez lata nazywał swoją drużyną, przestali czekać na jego polecenia.

Przed odjazdem Arkadiusz zatrzymał się przy bramie.

— Diana, myślisz, że wygrałaś? Twój mąż straci pracę, a ty stracisz pieniądze.

— Nie stracę pieniędzy, których nigdy nie miałam. Odzyskam tylko te, które zabrano nam podstępem.

— A jeśli Stefan odejdzie i okaże się nikim?

Stefan stanął obok mnie.

— Wtedy będę nikim na własny rachunek. To i tak więcej niż bycie twoim wspólnikiem na pokaz.

Arkadiusz odjechał, zostawiając za sobą smugę kurzu. Jego samochód minął wypalonego jałowca, ale tym razem nie zatrzymał się nawet przy bramie.

O dwudziestej pierwszej wraz z Martą usiedliśmy przy drewnianym stole na werandzie. Nie było już muzyki. Na blacie leżały kopie umów, rachunki, zdjęcia zniszczeń i moje oświadczenie dla banku.

Stefan przyniósł łopatę.

— Teraz? — zapytałam.

— Teraz tylko odsunę spalone gałęzie. Jutro zajmę się ziemią.

— Nie musisz wszystkiego naprawiać tej samej nocy.

— Wiem. Ale chcę zacząć od rzeczy, której naprawdę jestem winien.

Przyklęknął przy jałowcu. Ostrożnie odciął zwęgloną końcówkę. Z podciętej gałęzi wysypały się suche igły na jego dłonie.

— Diana — odezwał się po chwili. — Bałem się, że jeśli powiem ci prawdę, zobaczysz we mnie przegranego.

— Zobaczyłam człowieka, który pozwolił komuś wmówić sobie, że jest mniej wart, niż naprawdę jest.

— To brzmi gorzej.

— Bo jest gorzej. Ale nie beznadziejnie.

Stefan usiadł na krawędzi kamiennej donicy.

— W poniedziałek mam rozmowę w dużym serwisie. Marta zna właściciela. Powiedziała, że szukają mistrza, nie wspólnika od wielkich słów.

— Pójdziesz.

— A jeśli zapytają o Arkadiusza?

— Powiesz prawdę. Bez przechwałek i bez wstydu.

Marta zebrała dokumenty do torby.

— Ja też złożę wypowiedzenie — powiedziała. — Nie będę już porządkowała cudzych kłamstw.

— Co zrobisz? — zapytałam.

— Otworzę własne biuro. Małe, ale moje. I zanim ktoś podpisze dokument, przeczytam mu każdą stronę.

Stefan uśmiechnął się po raz pierwszy tego wieczoru.

— Czyli wszyscy coś zaczynamy.

— Nie — powiedziałam. — Najpierw kończymy to, co zaczęliśmy: odzyskujemy pieniądze i zabezpieczamy ludzi, których oszukał.

Nie było wielkich deklaracji. Były telefony do banku, kopie dokumentów, zdjęcia korzeni jałowca i lista nazwisk pracowników. Była też faktura za wynajem działki, którą Arkadiusz podpisał drżącą ręką.

Kilka dni później bank zablokował pełnomocnictwa. Przelew z rachunku wspólnego nie doszedł do skutku. Marta przekazała kopie wszystkim poszkodowanym, a pracownicy wspólnie zażądali rozliczeń. Arkadiusz stracił warsztat nie dlatego, że ktoś go pokonał jednym ruchem, lecz dlatego, że jego własne rachunki przestały wytrzymywać ciężar prawdy.

Stefan odzyskał część pieniędzy. Reszta wróciła po sprzedaży dwóch samochodów należących do firmy. Nie dostał od Arkadiusza przeprosin.

Dostał coś trudniejszego i cenniejszego: podpisaną umowę, jasne wynagrodzenie oraz nazwisko zapisane obok słowa „mistrz”, a nie „pomocnik”.

Po tygodniu na działce pojawiły się worki z ziemią i młody jałowiec. Stefan wybrał go sam. Nie był tak okazały jak ten dziadkowy, ale miał mocne korzenie.

Podczas sadzenia znalazłam w trawie metalowe szczypce Arkadiusza. Były osmolone i wygięte. Stefan chciał je wyrzucić.

— Zostaw — powiedziałam. — Przydadzą się.

— Do czego?

Wskazałam miejsce, gdzie nowy jałowiec czekał na ziemię.

— Do wyciągania kamieni. Niech chociaż raz coś pożytecznego zrobią.

Stefan uklęknął, wbił szczypce w twardą ziemię i odsunął pierwszy kamień. Pod nim błysnęła mała, biała etykieta od sadzonki.

Przeczytałam napis i podałam mu ją bez słowa.

„Rośnie tam, gdzie ktoś pilnuje korzeni”.

Stefan wsunął etykietę obok młodego drzewka, a ja przytrzymałam je prosto, kiedy zasypywał dół ziemią.

— Diana — powiedział. — Tym razem naprawdę wiem, co jest moje.

Spojrzałam na jałowiec, który chwiał się na wietrze, lecz nie przewracał.

— To pilnuj tego, Stefan.