CZĘŚĆ 4
Lekarz czekał przy bramie domu, kiedy wróciliśmy z rancha.
Miał na sobie biały fartuch, choć pod nim widniała elegancka kamizelka. W ręku trzymał skórzaną walizkę, a na twarzy wyraz człowieka, który zbyt długo uważał, że nikt nie odważy się podważyć jego słów.
— Doktorze Valdés — powiedział Esteban. — Proszę pokazać dokument, na podstawie którego stwierdził pan zgon.
Lekarz uniósł brodę.
— Nie mam obowiązku tłumaczyć się sekretarzowi firmy.
— Nie jestem już tylko sekretarzem — odparł Esteban. — Od tej chwili reprezentuję niezależną radę Montemayor Energía.
Wysiadłam z furgonetki na noszach. Nie mogłam poruszyć głową, ale widziałam, jak doktor Valdés cofa się o krok.
Damián stał przy samochodzie z rękami związanymi paskiem od jego własnej torby. Nie zrobiła tego policja. Zrobiła to Renata, kiedy próbował uciec przez winnicę. Owinęła pasek wokół jego nadgarstków i zawołała Marisol.
Octavio klęczał na żwirze, z twarzą ubrudzoną pyłem. Jego kosztowne buty były porysowane, a pierścień z herbem rodziny pękł przy upadku.
— Elisa żyje — powiedział Damián do lekarza. — Powiedz im, że to niemożliwe.
Doktor Valdés spojrzał na niego z irytacją.
— W karcie jest stwierdzenie zatrzymania krążenia o szóstej dziesięć.
Marisol podsunęła mu tablet.
— A teraz proszę wyjaśnić, dlaczego pacjentka, której zgon pan podpisał, patrzy na pana i mruga.
Lekarz zacisnął usta.
Lucía zrobiła krok do przodu.
— Zna mnie pan, prawda?
Valdés zesztywniał.
— Nie.
— Czternaście lat temu podpisał pan raport o mojej śmierci. Nie widział pan ciała. Nie pobrał pan próbek. Zrobił pan to, co kazał Octavio.
— To oszczerstwo.
— Nie — odezwał się Esteban. — To kopia przelewu z rachunku funduszu inwestycyjnego. Pieniądze wpłynęły na pańską spółkę dwa dni po pożarze.
Lekarz pobladł, ale jeszcze próbował się bronić.
— Mogę wyjaśnić każdy przelew.
— Proszę wyjaśniać — powiedziała Renata. — Najlepiej przed ludźmi, którzy właśnie przyjechali z rady medycznej.
Za jej plecami stały dwie osoby z regionalnej komisji zdrowia oraz przedstawiciel zarządu firmy. Esteban wezwał ich, gdy odkrył fałszywy akt zgonu. Nie czekał na pozwolenie Damiána ani Octavia.
Doktor Valdés spojrzał na bramę, lecz wokół nie było już wolnej drogi.
— Octavio obiecał mi stanowisko w klinice — powiedział nagle. — Miałem podpisać zgon i później wystawić opinię, że choroba była naturalna.
Damián szarpnął związanymi rękami.
— Przestań mówić!
— Ty kazałeś mi przyjechać — odparł lekarz. — Powiedziałeś, że żona nie przeżyje nocy.
Na twarzy Damiána pojawił się wyraz paniki. Nie z powodu mojego cierpienia. Z powodu tego, że człowiek, którego uważał za narzędzie, właśnie przestał nim być.
Octavio próbował podnieść się z ziemi.
— Wszyscy tu jesteście niewdzięcznikami. Bez mnie ta firma nie przetrwałaby nawet pięciu lat.
Esteban otworzył księgę znalezioną pod kamieniem.
— Przetrwałaby. To pan przez siedemnaście lat wyprowadzał środki przez fundusze i spółki podstawione na nazwiska kierowców oraz sprzątaczek. Suma przekracza trzy miliardy pesos.
Damián spojrzał na Octavia.
— Mówiłeś, że to były tylko opłaty administracyjne.
— Byłeś zbyt głupi, żeby pytać.
Renata odwróciła twarz. Ten jeden gest zabolał Damiána bardziej niż krzyk.
— A ja? — zapytała. — Też byłam dla ciebie tylko głupia?
— Renata, to nie tak.
— Powiedziałeś, że Elisa jest potworem. Że więzi cię w małżeństwie. Że potrzebujesz pieniędzy, żeby zacząć życie ze mną.
— Kochałem cię.
— Kochałeś garderobę w jej sypialni.
Nie odpowiedział.
Marisol pochyliła się nade mną.
— Pani Elisa, lekarz mówi, że przy zatruciu trzeba natychmiast zacząć oczyszczanie organizmu. Może pani nie odzyskać pełnej sprawności. Musimy jechać do kliniki.
Spojrzałam na Renatę. Dziewczyna nadal trzymała dłoń na spuchniętym policzku. Była współwinna kłamstwa, ale to ona przyniosła księgę. To ona ostrzegła nas przed pułapką. I to ona zatrzymała Damiána, kiedy wszyscy inni bali się podejść.
Wystukałam na tablecie: „Niech zostanie”.
Renata zrozumiała, zanim Marisol przeczytała wiadomość.
— Dlaczego? — zapytała.
Wystukałam kolejne słowa: „Bo prawda potrzebuje świadków”.
Esteban skinął głową.
— Renata będzie zeznawać przed radą i komisją. Jeżeli jej zeznania okażą się prawdziwe, dostanie ochronę i możliwość rozpoczęcia pracy w fundacji.
— Nie chcę litości — powiedziała.
— To nie litość — odparłam przez tablet. — To odpowiedzialność.
Damián roześmiał się nerwowo.
— Naprawdę jej wybaczasz?
Marisol przeczytała moje następne zdanie.
— Nie. Daję jej zadanie.
Renata zamknęła oczy. Po policzku spłynęła jej łza, ale nie otarła jej.
W domu czekała już rada. Nie ta, którą przez lata kontrolował Octavio, lecz nowa: troje niezależnych członków, przedstawiciel pracowników i osoba wybrana przez fundusz emerytalny. Na stole w sali konferencyjnej leżał mój stary testament, fałszywe pełnomocnictwa, księga rachunkowa i dokument Protokół Mgła.
Octavio próbował jeszcze negocjować.
— Elisa, możemy wszystko naprawić. Usunę Damiána. Oddam część pieniędzy. Firma potrzebuje mnie.
Na tablecie pojawiło się moje pytanie: „Kto zniszczył rachunki funduszu w Querétaro?”
Octavio zamilkł na sekundę, ale doktor Valdés odpowiedział za niego.
— Octavio.
— Kto podpisał przelewy? — zapytałam.
— Octavio — dodał Esteban.
— Kto kazał truć mnie?
Damián odwrócił wzrok.
Octavio wskazał na niego palcem.
— On miał dostęp do kuchni.
Damián szarpnął się tak gwałtownie, że przewrócił krzesło.
— To ty wybrałeś środek! Ty powiedziałeś, że nie poczuję bólu!
Wtedy zrozumiałam, że Damián nie prosi o przebaczenie. Próbował tylko przerzucić ciężar na człowieka, który go nauczył, jak zabijać powoli.
Nie czułam satysfakcji. Czułam zmęczenie.
Ale po raz pierwszy od ośmiu miesięcy zmęczenie należało do mnie, a nie do choroby, którą ktoś mi podarował.
Rada odwołała Octavia i Damiána ze wszystkich funkcji. Ich udziały zostały zamrożone do czasu rozliczenia szkód, a majątek zdobyty przez fundusz emerytalny wrócił do ludzi, którzy stracili oszczędności. Firma nie została sprzedana. Zgodnie z moim prawdziwym testamentem powstała niezależna rada, a dom w Zapopan miał stać się kliniką dla osób odzyskujących sprawność po zatruciach i urazach.
Damián stracił nawet prawo do wejścia do dawnej sypialni. Nie dlatego, że chciałam go upokorzyć. Dlatego, że właśnie tam zaplanował wszystko, co miało mnie usunąć z własnego życia.
Lucía została przy mnie podczas transportu do kliniki. Trzymała srebrnego kolibra w dłoni.
— Myślisz, że ojciec chciałby, żeby dom stał się szpitalem? — zapytała.
Odpowiedziałam na tablecie: „Chciałby, żeby nikt nie musiał udawać martwego, żeby przeżyć”.
Lucía przycisnęła medalion do ust.
— W takim razie zostanę.
— Zostań jako Lucía — napisałam. — Nie jako duch z rodzinnej historii.
Na podjeździe Renata przekazała komisji kopię księgi. Potem podeszła do noszy i położyła na moim kocu mały pasek tapety, który znalazła w sypialni.
— Wybrał kremową — powiedziała. — Myślał, że wszystko już należy do niego.
Spojrzałam na kawałek tapety. Był miękki, pachniał kurzem i klejem. Kiedyś ta woń oznaczałaby dla mnie koniec. Teraz przypominała o tym, że plan Damiána rozpadł się nie przez cud, lecz przez ludzi, których uznał za zbyt słabych, by mówić.
W klinice lekarze rozpoczęli leczenie. Nikt nie obiecywał, że odzyskam władzę w nogach. Nikt nie udawał, że osiem miesięcy trucizny można cofnąć jednym podpisem.
Ale Marisol ustawiła tablet przy mojej dłoni.
Lucía usiadła obok.
Renata czekała za szybą, gotowa złożyć zeznania.
A na korytarzu robotnicy zdejmowali ze ściany próbki tapety przeznaczonej na garderobę.
Pod nią odkryli stare malowidło mojego ojca: srebrnego kolibra wzbijającego się nad płomieniami.
Dotknęłam ekranu i napisałam do Lucíi jedno zdanie:
„Niech zostanie właśnie tutaj.”
Przegapiłeś początek?
