CZĘŚĆ 4
…Telefon Heleny zadzwonił ponownie, zanim ktokolwiek zdążył zapytać o nazwisko dzwoniącego.
Dźwięk odbił się od betonowych ścian i zabrzmiał jak alarm.
Helena spojrzała na wyświetlacz.
— To kierownik dworca towarowego w Pinehaven.
Wiktor ruszył w jej stronę, ale Nataniel zagrodził mu drogę.
— Odbierz.
— Nie mam pojęcia, co tam jest — powiedziała Helena.
— Właśnie dlatego odbierzesz przy wszystkich.
Kobieta przyłożyła telefon do ucha.
— Słucham?
Przez kilka sekund milczała. Jej twarz zmieniła kolor.
— Powtórz to.
Spojrzała na mnie.
— Znaleźli metalową skrzynkę w starym wagonie numer sześć. W środku jest księga, koperta i list podpisany przez twoją matkę.
Wiktor uderzył dłonią w stół.
— Nikt nie jedzie do Pinehaven.
Nataniel odwrócił się do niego.
— Właśnie tam pojedziemy.
— To mój teren.
— Był twój, zanim zacząłeś kraść pieniądze ludziom, którzy ci ufali.
Daniel patrzył na Wiktora z czymś, czego wcześniej nie widziałam. Nie ze strachem. Z obrzydzeniem.
— Powiedziałeś mi, że moja matka wiedziała o wszystkim — powiedział. — Że jeśli nie będę ci posłuszny, wyrzucisz ją na ulicę.
— Twoja matka dostała to, na co zasłużyła.
Madeline zakryła usta dłonią.
— Daniel…
— Nie dotykaj mnie — odparł, gdy próbowała podejść. — Przez cały rok myślałem, że robię to, żeby ją chronić.
— A czego właściwie chciałeś? — zapytałam.
Daniel podniósł wzrok.
— Chciałem, żebyś przeżyła. A potem chciałem, żebyś przestała patrzeć na mnie tak, jakbym mógł być kimś lepszym.
Te słowa zabolały bardziej niż jego oświadczyny z Madeline.
— Więc postanowiłeś udowodnić, że miałam rację, ufając ci?
Nie odpowiedział.
Wiktor wykorzystał chwilę nieuwagi. Chwycił księgę i rzucił się ku schodom. Nataniel złapał go za nadgarstek, a nóż do papieru spadł na podłogę z ostrym brzękiem.
— Puść mnie! — wrzasnął Wiktor.
— Oddaj księgę.
— Nie wiesz, co jest w drugiej.
— Wiem wystarczająco dużo.
Wiktor szarpnął się, lecz Nataniel przycisnął jego rękę do stołu. Jego twarz znalazła się kilka centymetrów od twarzy starego wspólnika.
— Powiedz jej — syknął. — Powiedz Lenie, dlaczego jej matka musiała umrzeć.
Wiktor spojrzał na mnie.
— Twoja matka nie zginęła przypadkiem. Znalazła listę nazwisk. Gdyby ją ujawniła, straciłbym wszystko. Firmę, ziemię, ludzi, którzy byli mi winni posłuszeństwo.
— Kazałeś ją zabić?
— Kazałem ją uciszyć.
Helena wydała z siebie cichy, zduszony dźwięk.
Nataniel puścił Wiktora tak nagle, że ten osunął się na krzesło.
— Dlatego mój ojciec zniknął po jej śmierci?
— Twój ojciec próbował mnie szantażować.
— Nie. — Nataniel mówił bardzo spokojnie. — Próbował ocalić moją siostrę.
Dopiero wtedy zrozumiałam, dlaczego jego oczy były tak zimne. Nie chodziło wyłącznie o pieniądze. Chodziło o rodzinę, którą Wiktor rozbił i której nie pozwolił pochować prawdy.
Kierownik dworca przesłał Helenie zdjęcie skrzynki. Kobieta podała telefon Natanielowi. Na fotografii widniała zardzewiała metalowa kaseta z wygrawerowaną jaskółką.
Taką samą jak moja.
— Matka zostawiła mi klucz — powiedziałam.
Nataniel spojrzał na klucz na mojej dłoni.
— Nie do skrytki w piwnicy. Do wagonu.
Wyruszyliśmy przed drugą w nocy. W loży zostały rodziny, muzycy i niedopite kieliszki. Nikt nie próbował nas zatrzymać, gdy Nataniel zabrał księgę, a Helena schowała kopię dokumentów pod sweter.
Madeline pojechała z nami.
Daniel również.
— Dlaczego on? — zapytałam, gdy wyszliśmy na parking.
— Bo podpis jest jego — powiedział Nataniel. — I tylko on może powiedzieć, jak Wiktor zmusił go do złożenia go.
— Nie wiem, czy chcę go słuchać.
— Nie musisz mu wybaczać, żeby wykorzystać jego prawdę.
Stary wagon numer sześć stał za ogrodzeniem opuszczonego dworca. W środku pachniało rdzą, olejem i mokrym drewnem. Nataniel znalazł skrzynkę pod luźną deską, a ja wsunęłam klucz do zamka.
Pasował.
W środku leżała druga księga, kilka fotografii i list zapisany pismem matki.
Leno,
jeśli czytasz te słowa, znaczy, że nie zdążyłam wrócić do domu. Nie ufaj nazwiskom przy stole. Ufaj temu, kto zapłaci cenę, żeby powiedzieć prawdę.
Pod listem znajdowała się lista przelewów, nazwiska członków zarządu i kopia dokumentu potwierdzającego, że firma Wielki Las nie należała naprawdę do Wiktora. Udziały zostały przekazane do funduszu pracowników. Wiktor od lat zarządzał nimi bez prawa.
Nie ukradł tylko pieniędzy.
Ukradł ludziom przyszłość.
Rano odbyło się nadzwyczajne zebranie zarządu. Nie w sądzie, nie za zamkniętymi drzwiami, lecz w tej samej sali balowej, w której Daniel ukląkł przed Madeline. Krzesła ustawiono w półokręgu. Przy każdym leżała kopia ksiąg.
Wiktor wszedł ostatni.
Nie miał już ochrony. Nikt nie podał mu płaszcza. Nawet ludzie, którzy przez lata przyjmowali od niego pieniądze, odsunęli się, kiedy przechodził.
— To farsa — powiedział. — Nie możecie odebrać mi firmy na podstawie notatek starej księgowej.
Helena podniosła laskę i wskazała na stół.
— Nie notatek. Podpisów.
Nataniel położył przed zarządem kopię umowy funduszu pracowników.
— Wiktor nie był właścicielem. Był powiernikiem. Złamał warunki umowy, więc wszystkie prawa do zarządzania wygasły dziś o szóstej rano.
Wiktor roześmiał się nerwowo.
— A kto będzie prowadził firmę? Ty?
Nataniel spojrzał na mnie.
— Nie ja.
Wszyscy odwrócili głowy w moją stronę.
Serce waliło mi w piersi.
— Lena zna system płac, fundusze i zobowiązania pracowników — powiedział Nataniel. — Jej matka przygotowywała plan przekazania udziałów właśnie jej. Jeśli zarząd chce naprawić to, co zostało zniszczone, Lena obejmie tymczasowe zarządzanie funduszem.
— Ona jest zwykłą urzędniczką! — krzyknął Wiktor.
— Byłam — odpowiedziałam.
Wyjęłam z teczki list matki i położyłam go przed nim.
— Nie będę prowadzić firmy tak jak ty. Pieniądze wrócą do pracowników. Rodziny, którym odebrano mieszkania, dostaną je z powrotem. A każdy, kto podpisał fałszywe przelewy, straci stanowisko.
Daniel zrobił krok do przodu.
— Mój podpis jest na jednym z nich. Zeznam, kto mi go podsunął.
Madeline zdjęła srebrną bransoletkę i położyła ją obok księgi.
— A ja oddaję wszystkie udziały, które moja rodzina dostała w zamian za milczenie.
Wiktor patrzył na nich, jakby nagle wszyscy stali się obcymi.
— Myślicie, że wystarczy kilka papierów, żeby odebrać mi wszystko?
— Nie — powiedziałam. — Odebrałeś to sobie dawno temu. My tylko przestajemy udawać, że nadal to posiadasz.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się później, przy pustym stole numer dziewiętnaście. Daniel czekał, aż wszyscy wyjdą.
— Nie proszę o przebaczenie — powiedział.
— Dobrze.
— Chcę tylko powiedzieć, że to, co czułem, było prawdziwe.
Spojrzałam na miejsce, gdzie poprzedniej nocy siedziałam skulona pod spojrzeniami obcych ludzi.
— Prawdziwe uczucie nie potrzebuje kłamstwa, żeby przetrwać.
— Wiem.
— Nie, Daniel. Dopiero zaczynasz wiedzieć.
Przyjął to bez protestu. Oddał mi kartę dostępu do działu płac, klucze do archiwum i dokumenty, które trzymał przez trzy tygodnie, choć mógł przekazać je wcześniej.
To nie naprawiło wszystkiego.
Ale pozwoliło zacząć od prawdy.
Nataniel czekał przy wyjściu, nie próbując mnie dotknąć.
— Nie musisz należeć do mnie — powiedział.
— Wiem.
— Wczoraj poprosiłem, żebyś udawała, że jesteś moja, bo tylko tak mogłem odsunąć od ciebie ich ręce.
— A dzisiaj?
Wyjął z kieszeni mosiężną jaskółkę. Nie wiedziałam, kiedy ją podniósł z wagonu. Przyglądał się jej przez chwilę, a potem podał mi ją na otwartej dłoni.
— Dzisiaj chcę wiedzieć, czy pozwolisz mi iść obok ciebie, kiedy sama zdecydujesz, dokąd zmierzasz.
Wzięłam zawieszkę.
— Nie wiem jeszcze.
— To uczciwa odpowiedź.
Tego samego popołudnia weszłam do dawnego gabinetu Wiktora. Na biurku leżała lista pracowników, którym odebrano pieniądze. Pod nią położyłam mosiężną jaskółkę i zaczęłam zaznaczać pierwsze nazwisko.
Nataniel stanął w progu.
— Od którego zaczynamy?
Podniosłam wzrok na listę.
— Od tych, którzy czekali najdłużej.
A kiedy przesunęłam palcem po pierwszej stronie księgi, metalowa jaskółka zadźwięczała o blat jak mały, uparty dzwon.
Przegapiłeś początek?
