CZĘŚĆ 4
— Proszę natychmiast zablokować rachunek — powiedziałam do telefonu.
Gleb ruszył w moją stronę.
— Daj mi ten telefon.
Zofia stanęła między nami.
— Nie dotykaj jej.
— To moje dziecko!
— Właśnie dlatego nie powinieneś ruszać pieniędzy przeznaczonych dla niej — odpowiedziałam.
Bank potwierdził, że próba wypłaty została złożona piętnaście minut wcześniej w oddziale przy ulicy Słonecznej. Ktoś posłużył się dowodem Gleba i pełnomocnictwem, którego nigdy nie podpisywałam.
— Kto ma dokument? — zapytałam.
— Osoba, która go przedłożyła, nadal znajduje się w oddziale.
Spojrzałam na Gleba.
Jego twarz zmieniła kolor.
— To nie ja — powiedział.
— Nie zapytałam cię jeszcze.
Tamara przycisnęła dłoń do gardła.
— Gleb, co ty zrobiłeś?
— Niczego nie zrobiłem!
— To dlaczego bank dzwoni do Weroniki, a nie do ciebie? — spytała Zofia.
Nie odpowiedział. Zamiast tego sięgnął po reklamówkę z piżamą Milany.
— Muszę zabrać córkę.
— Nie.
— Nie możesz mi zabronić.
— Nie zabierzesz jej nigdzie, dopóki nie wyjaśnisz, dlaczego próbowałeś opróżnić jej rachunek.
— To były moje pieniądze!
— Świadczenie rodzinne wpływało na rachunek Milany.
— Ja je wpłacałem!
— Nie. Wpłacał je pracodawca, kiedy jeszcze pracowałeś.
W pomieszczeniu zrobiło się cicho.
— Co to znaczy „kiedy jeszcze pracowałem”? — spytała Tamara.
Gleb spojrzał na nią z wściekłością.
— Nie twoja sprawa.
Pani Elżbieta otworzyła kolejny dokument.
— Pański pracodawca rozwiązał z panem umowę dwa miesiące temu. Od tego czasu przelewy pochodziły z pożyczek krótkoterminowych.
Tamara cofnęła się tak szybko, że uderzyła biodrem o biurko.
— Powiedziałeś, że nadal pracujesz.
— Bo musiałem coś powiedzieć.
— Powiedziałeś, że kupujesz udziały dla mnie.
— Miałem ci dać udziały, kiedy sytuacja się uspokoi.
— Jaką sytuację? — zapytałam. — Tę, w której moja córka miała stracić pieniądze, a ja mieszkanie?
Gleb przetarł twarz.
— Chciałem tylko czasu.
— Miałeś czas. Miałeś żonę, która przez rok budziła się co trzy godziny, córkę, która wyciągała do ciebie ręce, i dom, w którym mogłeś powiedzieć prawdę.
— Nie rozumiesz, co to znaczy zawieść wszystkich.
— Rozumiem. Tylko ja po porażce nie obwiniam dziecka i nie podrabiam jego matki.
O 13:20 spotkaliśmy się w oddziale banku. Nie wzywałam nikogo, nie robiłam sceny. Chciałam tylko, żeby każde słowo zostało zapisane przez osoby, które potrafiły odróżnić podpis od fałszerstwa.
Pracownica banku położyła przede mną kopię dokumentu.
— Podpis został zakwestionowany. Wstrzymaliśmy wszelkie operacje. Potrzebujemy jedynie pani oświadczenia.
Gleb siedział obok, z dłońmi splecionymi między kolanami.
— Weronika, nie rób tego — powiedział cicho.
— Czego?
— Nie niszcz mi życia.
— Nie ja je podpisałam za ciebie.
— Jeśli złożysz oświadczenie, stracę firmę.
— Nie masz firmy. Masz kilka pożyczek i nazwę na papierze.
— Mogę to naprawić.
— Nie przy pomocy kolejnego kłamstwa.
Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. Tamara wyjęła z torebki mały notes w kratkę.
— Mam jeszcze to — powiedziała.
Gleb poderwał głowę.
— Tamara, odłóż go.
— Nie. Przez całe życie mówiłeś, że rodzina powinna trzymać się razem. Więc rodzina dziś przeczyta to, co zapisywałam.
Podała notes pracownicy banku. Na każdej stronie były daty, kwoty i krótkie zdania. „Gleb zabrał kartę Weroniki”. „Gleb powiedział, że ona niczego nie zauważy”. „Dokument ma być podpisany za trzy dni”.
— Dlaczego to zapisywałaś? — spytałam.
Tamara patrzyła na notes, jakby trzymała w dłoniach własny wstyd.
— Bo od początku wiedziałam, że coś jest nie tak. Ale myślałam, że pomagam mu wyjść z długów. Dopiero kiedy zobaczyłam dokument dotyczący Milany, zrozumiałam, że on nie szuka ratunku. On szuka osoby, która zapłaci za jego strach.
Gleb wstał.
— Jesteś moją ciotką.
— A ty jesteś dorosłym człowiekiem, który chciał zrobić z żony tarczę.
Tego samego dnia bank wstrzymał kredyt, rachunek Milany został zabezpieczony, a dokument z moim podpisem trafił do dalszego sprawdzenia. Nie potrzebowałam wielkich słów. Wystarczyły kopie, daty i ręka Tamary, która tym razem nie wskazała na mnie.
Wieczorem wróciłam do mieszkania z Zofią. Gleb stał na klatce z jedną torbą.
— Mogę wejść po rzeczy? — zapytał.
— Rzeczy spakowałam.
Podałam mu karton. W środku były koszule, ładowarka, maszynka do golenia i kubek z pękniętym uchem, którego nigdy nie lubiłam.
— A Milana?
— Śpi.
— Mogę ją zobaczyć?
Długo patrzyłam na jego twarz. Była zmęczona, szara, pozbawiona tej pewności, z którą poprzedniej nocy nazwał nasz dom bagnem.
— Możesz ją zobaczyć jutro, kiedy przyjdziesz trzeźwy, spokojny i bez żadnych dokumentów do podpisania.
— Myślisz, że jestem potworem?
— Myślę, że zrobiłeś rzeczy, za które nie wystarczy przeprosiny.
— A jeśli wszystko naprawię?
— Zacznij od tego, żeby nigdy więcej nie dotknąć jej pieniędzy.
Milana poruszyła się w pokoju. Gleb usłyszał jej cichy jęk i odruchowo zrobił krok w stronę mieszkania. Zatrzymał się jednak, zanim zdążył wejść.
To był pierwszy uczciwy krok, jaki zrobił tej nocy.
Następnego ranka zadzwoniła Tamara. Nie pytała, czy Gleb może wrócić.
— Przepisałam na ciebie swój udział w tej firmie — powiedziała.
— Nie chcę twoich udziałów.
— To nie prezent. To zwrot. Gleb wykorzystał moje nazwisko tak samo jak twoje. Jeśli nie przyjmiesz dokumentu, długi zostaną na mnie.
— Tamaro, dlaczego robisz to teraz?
— Bo wczoraj zobaczyłam, że mój siostrzeniec nie potrzebuje ciotki, która go osłania. Potrzebuje granicy, której nie da się przesunąć łzami.
Przyjęłam dokument nie dla pieniędzy. Przyjęłam go, żeby Tamara nie mogła już udawać, że nie wiedziała.
Zofia pomogła mi wrócić do pracy na kilka godzin dziennie. Nie dlatego, że nagle stałam się inną kobietą. Po prostu przestałam czekać, aż ktoś pozwoli mi istnieć poza rolą żony i matki.
Gleb nie odzyskał mieszkania. Nie dlatego, że wyrzuciłam go na ulicę, lecz dlatego, że mieszkanie od początku należało do mnie — odziedziczyłam je po babci, a on przez lata udawał, że wspólna codzienność daje mu prawo do cudzej własności.
Jego firma upadła, zanim zdążył sprzedać udziały. Tamara spłaciła tylko to, co rzeczywiście podpisała. Resztę Gleb musiał uporządkować sam, bez mojej karty, bez mojego podpisu i bez pieniędzy Milany.
Nie było wielkiego pojednania.
Była za to pierwsza wizyta Gleba u córki. Przyszedł punktualnie, przyniósł książeczkę o zwierzętach i usiadł na podłodze obok wieży z klocków.
— Możesz mi pokazać, jak się ją buduje? — zapytał Milenę.
Córka podała mu klocek.
— Trzy piętra — powiedziałam.
— Pamiętam.
— Nie. Wtedy nie patrzyłeś.
Opuścił wzrok.
Milana położyła klocek na jego dłoni. Gleb nie próbował jej całować, nie obiecywał, że wszystko będzie dobrze. Zbudował pierwszy poziom, krzywo i zbyt szeroko. Córka natychmiast go poprawiła.
Ja siedziałam przy stole i sprawdzałam dokumenty do nowej pracy. Obok leżała żółta łyżeczka do kaszy, z której Milana odgryzła kawałek uchwytu.
Gleb spojrzał na nią.
— Nadal ją trzymasz?
— Tak.
— Dlaczego?
Wzięłam ją do ręki.
— Bo kiedy myślałeś, że niczego nie widzę, ja codziennie widziałam wszystko.
Milana przewróciła wieżę. Klocki rozsypały się po dywanie, a ona roześmiała się tak głośno, że Gleb drgnął.
Tym razem nie pobiegłam jej uciszać.
Pozwoliłam jej śmiać się długo, podczas gdy żółta łyżeczka leżała na stole między moim podpisem a dokumentem, którego już nikt nigdy nie złoży za mnie.
Przegapiłeś początek?
