CZĘŚĆ 4
— Co to znaczy, że chcą mnie? — zapytałem.
Bielecki odsunął krzesło i wstał.
— Proszę usiąść. To dotyczy nie tylko nieruchomości.
Nie usiadłem.
— Powiedział pan, że firma chce działki.
— Chciała. Do czasu, aż geodeta sprawdził księgi wieczyste.
Otworzył laptop i obrócił go w moją stronę. Na ekranie widniała mapa Sosnówki. Czerwona linia przecinała działkę mojej matki, ogród, stary sad i wąski pas ziemi za domem.
— Pod powierzchnią przebiega stary kanał melioracyjny — wyjaśnił. — Gmina planuje tamtędy poprowadzić drogę dojazdową. Firma może dostać wielokrotnie większe odszkodowanie, jeśli wykaże, że właściciele utrudniali dostęp do terenu.
— Dlaczego więc interesują się mną?
— Ponieważ to pan od lat faktycznie zajmował się działką. Pracodawcy firmy uznali, że łatwiej będzie przypisać panu zgodę na wejście na teren i wykazać, że działał pan jako pełnomocnik matki.
— Niczego nie podpisywałem.
— Ale ktoś podpisał za pana.
Bielecki wyjął jeszcze jedną kartkę. Tym razem podpis był bardziej podobny do mojego. Tak podobny, że poczułem mdłości.
— To zgoda na badania gruntu — powiedział. — Złożona w urzędzie dwa tygodnie temu.
— Kto ją przyniósł?
Notariusz spojrzał na matkę.
— Pańska matka.
— Rimo, dlaczego? — Żanna poderwała się z krzesła. — Mówiłaś, że chodzi tylko o sprzedaż domu.
— Chciałam, żebyś miała mieszkanie.
— A teraz firma może zabrać mi salon i konto!
— Nie zaczynaj — syknęła matka. — Wszystko robiłam dla ciebie.
Roześmiałem się, ale ten dźwięk zabrzmiał obco.
— Nie, mamo. Robiłaś wszystko tak, żeby nikt nie mógł ci powiedzieć „nie”.
W drzwiach pojawiła się starsza kobieta z laską. Rozpoznałem ją po chwili. To była pani Celina, sąsiadka z naprzeciwka. W drugiej ręce trzymała płócienną torbę.
— Przepraszam, że weszłam bez pukania — powiedziała. — Ale dłużej nie mogłam tego nosić.
Matka poderwała się.
— Celina, wyjdź.
— Nie wyjdę, Rimo. Za długo milczałam.
Pani Celina podeszła do stołu i wyjęła z torby mały zeszyt z rachunkami.
— Twój ojciec dał mi to przed śmiercią — powiedziała do mnie. — Powiedział, żebym oddała, gdybyś kiedyś zapytał, co naprawdę stało się z domem.
Matka chwyciła oparcie krzesła.
— To nie twoja sprawa.
— Byłam przy tym, kiedy przepisywał list. Byłam przy tym, kiedy mówił, że Wadim zawsze wraca, nawet jeśli nikt go nie prosi. Wiedziałam, że wykorzystujesz jego poczucie winy.
— Zamknij się!
Jej krzyk odbił się od ścian. Taśka, która czekała z Olesią w samochodzie, nie słyszała go. I całe szczęście.
Pani Celina otworzyła zeszyt. W środku zapisane były daty i kwoty.
— Zaliczka od firmy wpłynęła trzy miesiące temu. Dwadzieścia tysięcy. Potem kolejne czterdzieści. Żanna dostawała pieniądze na spłatę długów, a Wadim miał pracować, żeby dom podnieść do wartości zapisanej w umowie.
Żanna zasłoniła twarz.
— Nie wiedziałam o pierwszej wpłacie.
— Wiedziałaś, że matka sprzedaje dom — odparłem.
— Wiedziałam. Ale myślałam, że masz na to zgodę.
— Nigdy cię to nie zainteresowało?
— Byłam przerażona.
— Ja też byłem. Tylko nikt mnie o tym nie poinformował.
Matka usiadła. Zeszyt w kratkę wypadł jej z dłoni i otworzył się na stronie z moim imieniem. Każda sobota była zapisana: drewno, dach, płot, ogród, szopa.
Pani Celina wskazała tę stronę.
— Rimo, ty nie planowałaś mu pomocy. Ty planowałaś jego życie.
Matka spojrzała na mnie.
— Bałam się, że jeśli przestaniesz przyjeżdżać, zostanę sama.
To było pierwsze zdanie, którego nie potrafiłem od razu odrzucić.
Nie usprawiedliwiało jej. Ale nagle zobaczyłem pod jej gniewem coś innego: strach przed pustym domem, przed córką pogrążoną w długach, przed tym, że jedyny syn wybierze własne życie.
— Trzeba było mi to powiedzieć — powiedziałem.
— Powiedziałbyś „nie”.
— Może. Ale miałbym prawo powiedzieć „nie”.
Bielecki zamknął laptop.
— Umowę można unieważnić, jeśli udowodnimy fałszerstwo i brak zgody współwłaścicieli. Ale trzeba działać natychmiast. Firma wysłała dziś człowieka do Sosnówki, żeby przejął dokumentację budowy.
— Kto tam jest? — zapytałem.
— Pański wuj, Roman — odparła pani Celina. — Widziałam go rano przy bramie.
Zamarłem. Wuj Roman od lat nie rozmawiał z moją rodziną. Ostatni raz widziałem go na pogrzebie ojca.
— Co on ma z tym wspólnego?
Matka ścisnęła usta.
— To on znalazł firmę.
— Dlaczego dowiaduję się o wszystkim dopiero teraz?
— Bo twój wuj powiedział, że jeśli nie sprzedamy działki, ujawni, kto naprawdę podpisał zgodę na badania gruntu.
— Kto?
Matka spojrzała na Żannę.
Moja siostra zaczęła kręcić głową.
— Nie. Nie mogłaś tego zrobić.
— Co zrobiłaś? — zapytałem.
Żanna podniosła wzrok. W jej oczach było tyle wstydu, że odpowiedź zrozumiałem, zanim padła.
— Podpisałam się za ciebie — powiedziała. — Mama kazała mi. A Roman miał wzór twojego podpisu.
W gabinecie zapadła cisza.
Wyszedłem na korytarz. Olesia czekała przy oknie. Kiedy mnie zobaczyła, nie zapytała, co się stało. Od razu zrozumiała po mojej twarzy.
— To Żanna podpisała — powiedziałem.
— A twoja matka ją do tego zmusiła?
— Nie wiem, czy zmusiła. Wiem, że obie to przede mną ukryły.
Wtedy zadzwonił mój telefon. Numer był nieznany.
— Pan Wadim Kowalski? — zapytał męski głos. — Mówi Roman. Jestem już na pańskiej działce. Jeśli chce pan odzyskać swoje nazwisko, proszę przyjechać sam. I proszę nie mówić matce, że znalazłem drugi egzemplarz umowy…
Przegapiłeś początek?
