CZĘŚĆ 4
…Nina podniosła wzrok i natychmiast zobaczyła, że ją rozpoznaliśmy.
Nie uciekła.
Wstała z ławki, poprawiła granatowy płaszcz i ruszyła w naszą stronę. W palcach obracała klucz, a metal uderzał o jej paznokieć w równym, nerwowym rytmie.
— To nie ja wysłałam wiadomość — powiedziała.
Robert stanął przed Marą.
— Skąd masz ten klucz?
— Z recepcji. Ktoś zabrał zapasowy.
— Kto?
Nina spojrzała na mnie.
— Mój brat.
Mara zbladła jeszcze bardziej.
— Piotr?
— Przyjechał dziś po południu. Pytał o pana Harrisa i o dziewczynkę. Powiedział, że jest z rodziny.
— Nie ma rodziny — szepnęła Mara. — To były mąż pani Nowak.
Poczułam, jak chłód przechodzi mi po plecach.
Piotr był człowiekiem, przed którym Mara ukrywała Lenę. Nina przez piętnaście lat pomagała Robertowi, bo jej brat pracował nocami w hotelu i znał każdy korytarz, każde tylne wyjście, każdy martwy punkt kamer.
— Dlaczego mu pomogłaś? — zapytałam.
Nina zacisnęła palce na kluczu.
— Bo groził mojej matce. Powiedział, że jeśli nie dam mu dostępu do rejestru, zabierze jej mieszkanie. Nie wiedziałam, że chodzi o Lenę. Kiedy zrozumiałam, było za późno.
Robert wyjął telefon.
— Zawiadomimy ochronę dworca.
Mara chwyciła go za rękę.
— Nie. Jeśli Piotr zobaczy służby, zrobi jej krzywdę.
— A jeśli pojedziemy sami, może zrobić to samo — odparłam.
Wszyscy spojrzeli na mnie.
Nie miałam planu. Miałam tylko akt urodzenia, list Sophie i różową spinkę z plastikowym motylem, którą Mara wciąż ściskała tak mocno, że brzegi wbijały jej się w skórę.
— Pojedziemy do hotelu — powiedziałam. — Ale nie zrobimy tego po jego myśli.
Robert potrząsnął głową.
— Heleno, to zbyt niebezpieczne.
— Przez piętnaście lat płaciłeś za pokój, do którego nie wchodziłeś, żeby ochronić Marę. Ja też potrafię wejść w coś, czego się boję.
Nina poprowadziła nas bocznym przejściem. O północy hotel był prawie pusty. W holu paliły się tylko lampy przy recepcji, a zegar nad windami wskazywał minutę po dwunastej.
Pokój 214 znajdował się na końcu korytarza.
Drzwi były uchylone.
Robert wyciągnął rękę, ale zatrzymałam go gestem.
Za drzwiami rozległ się dziecięcy szloch.
— Mamo? — zawołał cienki głos.
Mara rzuciła się naprzód, lecz Robert złapał ją za ramię.
— Czekaj.
W środku Piotr stał przy oknie, trzymając Lenę za kaptur różowej bluzy. Dziewczynka miała na policzku ślad po łzie, a w dłoni brakowało jej spinki.
— Akt — powiedział Piotr. — Połóżcie go na podłodze.
— Najpierw puść dziecko — odpowiedział Robert.
Piotr roześmiał się krótko.
— Całe życie myślałeś, że pieniądze załatwią każdą krzywdę. Płaciłeś za pokoje, za lekarzy, za podróże. Myślałeś, że kupisz sobie rodzinę.
Robert zrobił krok naprzód.
— Nie kupiłem Mary.
— Nie? Trzymałeś ją na smyczy przez piętnaście lat. Wystarczyło, że przestałeś płacić, a wracała do ciebie jak pies.
Mara drgnęła, ale nie odpowiedziała.
Zrozumiałam wtedy, czego naprawdę chciał Piotr. Nie aktu. Nie dziecka. Chciał pieniędzy i dokumentu, który mógł wykorzystać do przejęcia opieki nad Leną, twierdząc, że Mara jest niestabilna, a Robert ukrywa przed rodziną jej pochodzenie.
Wyjęłam akt z torebki.
— Chcesz prawdy? — zapytałam.
Piotr spojrzał na mnie.
— Połóż go.
— Nie. Powiem ci, co w nim jest. Robert Harris jest ojcem Mary. Mara jest matką Leny. Ty nie jesteś ojcem tej dziewczynki i nie masz do niej żadnych praw.
— Zamknij się.
— A jeśli ją skrzywdzisz, wszyscy będą wiedzieli, że zabrałeś ją z hotelu. Nina ma świadków. Kelner widział, jak wchodziłeś. Recepcja ma wpis w rejestrze.
Nina uniosła telefon.
— I mam zdjęcie twojego samochodu przy tylnym wejściu.
Piotr odwrócił głowę w jej stronę.
— Ty głupia suko.
Ten ruch wystarczył.
Lena wyrwała się z jego ręki i pobiegła do Mary. Mara uklękła, przycisnęła córkę do piersi i zasłoniła jej głowę.
Robert ruszył do Piotra, ale ja chwyciłam go za płaszcz.
— Nie dotykaj go.
Przez krótką chwilę stali naprzeciwko siebie. Piotr miał twarz człowieka, który właśnie zobaczył, że jego plan rozpadł się na oczach wszystkich. Robert zaś patrzył nie na niego, lecz na Marę i Lenę.
— Chodźcie — powiedział cicho.
Mara podniosła się z córką na rękach.
— Nie mogę zabrać jej do twojego domu.
— Wiem.
— Nie chcę, żebyś za wszystko płacił.
— Wiem.
— I nie chcę już być sekretem.
Robert przełknął ślinę.
— Nie będziesz.
Mara spojrzała na mnie.
— A pani?
To pytanie było trudniejsze niż wszystko, co wydarzyło się tej nocy.
Przez czterdzieści lat myślałam, że nasze małżeństwo jest zamkniętym pokojem, w którym znam każdy mebel. Potem odkryłam, że Robert miał klucz do innego życia, a ja nawet nie wiedziałam, że istnieje.
Nie mogłam cofnąć piętnastu lat kłamstwa. Nie mogłam sprawić, żeby Mara nagle zaufała mi jak matce. Mogłam jednak powiedzieć prawdę.
— Nie wiem jeszcze, jaką rolę mam odegrać — powiedziałam. — Ale wiem, że nie odejdę, kiedy ktoś próbuje znowu decydować za was.
Mara przytuliła Lenę mocniej.
— To wystarczy na dziś.
Na korytarzu pojawili się ochroniarze wezwani przez Ninę. Piotr nie stawiał oporu. Najbardziej przerażało go nie to, że został zatrzymany, lecz że jego siostra stała po drugiej stronie drzwi i nie spuściła wzroku.
Później, w małej sali śniadaniowej, Lena siedziała przy stole i rysowała kredką po serwetce. Narysowała hotel, trzy dorosłe osoby i dziewczynkę trzymającą za rękę kobietę o długich włosach.
— To mama — powiedziała, wskazując Marę.
Potem dodała drugą postać.
— A to dziadek Robert.
Zawahała się przy trzeciej.
— A ta pani?
Mara spojrzała na mnie.
Nie odpowiedziałam za nią.
— Helena — powiedziałam. — Mam na imię Helena.
Lena podała mi kredkę.
— Narysujesz mi motyla?
Wzięłam ją do ręki. Była żółta, krótka i połamana przy końcu, ale dało się nią rysować.
Narysowałam motyla na serwetce, obok różowej spinki leżącej między filiżankami.
Robert siedział naprzeciwko Mary. Nie próbował jej dotknąć. Nie zasypywał jej obietnicami. Po prostu słuchał, kiedy opowiadała córce, dlaczego nie mogą już wrócić do dawnego mieszkania.
Nina przyniosła z recepcji metalową kasetkę.
— Co z tym zrobisz? — zapytała.
Spojrzałam na Roberta.
— Oddamy Marze.
Robert skinął głową.
Mara otworzyła kasetkę i wyjęła list Sophie. Przeczytała go jeszcze raz, tym razem przy córce. Potem złożyła papier i wsunęła go do kieszeni płaszcza.
— Nie chcę, żebyś więcej płacił za moje ukrywanie — powiedziała do Roberta.
— Nie będę.
— Za to możesz zapłacić za coś innego.
— Za co?
— Za pierwszy pokój, w którym będziemy mogli spotkać się wszyscy. Bez kłamstw. Bez uciekania tylnym wejściem.
Robert spojrzał na mnie.
Czekał na mój sprzeciw.
Nie zaprotestowałam.
— Tylko nie pokój 214 — powiedziałam. — Ten ma już zbyt wiele tajemnic.
Lena podniosła głowę znad serwetki.
— A może pokój z dużym stołem? Chcę narysować większego motyla.
Nina uśmiechnęła się po raz pierwszy tej nocy.
— W hotelu jest taki pokój. Numer 307.
Mara wzięła córkę za rękę. Robert podniósł akt urodzenia, a ja schowałam do kieszeni połamany żółty ołówek, żeby Lena mogła dokończyć rysunek później.
Na serwetce został motyl z jedną niedorysowaną połową skrzydła.
— Dokończymy go razem — powiedziała Mara.
I tym razem nikt nie został za drzwiami pokoju 214.
