Pięć dni przed naszą rocznicą usłyszałam, że od lat jestem częścią planu — a mój mąż nagle przestał się uśmiechać

Kiedy usłyszałam, jak mój mąż mówi przez telefon, że wpadłam w jego pułapkę, trzymałam w rękach prezent na naszą piątą rocznicę.

Stałam w korytarzu naszego domu, z papierową torbą przyciśniętą do piersi. W środku znajdował się zegarek, na który Mateusz patrzył przez kilka miesięcy w witrynie sklepu przy ulicy Długiej. Odkładałam pieniądze po trochu, rezygnując z kawy w drodze do pracy i z sukienki, którą chciałam kupić na wesele kuzynki.

Chciałam zobaczyć jego zaskoczenie.

Zamiast tego usłyszałam jego śmiech.

— Nie martw się — powiedział Mateusz. — Zrobiła dokładnie to, co przewidzieliśmy. Wpadła w pułapkę jeszcze w liceum.

Zamarłam tak nagle, że papier na uchwycie torby cicho zaszeleścił. Mateusz był w salonie. Drzwi pozostawały uchylone, a przez szczelinę widziałam fragment jego koszuli i dłoń opartą na oparciu fotela.

— Wszystko idzie zgodnie z planem — mówił dalej. — Niedługo dostanę to, nad czym pracowałem od lat.

Nie słyszałam drugiej osoby. Tylko cichy, urywany głos w słuchawce i tykanie zegara stojącego na komodzie. Tego samego, który kupiliśmy razem po ślubie.

Moje serce zaczęło walić tak mocno, że przez chwilę byłam pewna, iż Mateusz je usłyszy.

Wróciły do mnie obrazy, które przez lata uważałam za najcenniejsze. Mateusz mieszkający w sąsiednim domu. Jego kolana zdarte po bójce z chłopcami, którzy śmiali się z moich okularów. Godziny nauki przed egzaminami. Bal maturalny, kiedy uklęknął przede mną z bukietem polnych kwiatów, bo nie miał pieniędzy na róże.

A potem jego oświadczyny.

— Czy wyjdziesz za mnie…

— Tak — odpowiedziałam, zanim dokończył.

Wszyscy mówili, że byliśmy sobie przeznaczeni. Ja też w to wierzyłam.

W salonie krzesło zaskrzypiało.

— Jeszcze kilka dni — powiedział Mateusz. — Potem nie będzie mogła się wycofać.

Kilka dni.

Nasza rocznica miała przypadać w sobotę.

Odłożyłam torbę na podłogę i cofnęłam się pod ścianę. Na palcu poczułam chłód obrączki. Nagle wydała mi się ciężka jak metalowa klamka w drzwiach więzienia.

Mateusz zakończył rozmowę. Usłyszałam charakterystyczny trzask telefonu odkładanego na stolik.

— Aniu? — zawołał.

Przycisnęłam dłoń do ust, żeby nie wydać z siebie dźwięku.

— Jesteś w domu?

Nie odpowiedziałam. Po kilku sekundach usłyszałam jego kroki. Zbliżały się do korytarza.

Rzuciłam torbę za szafkę na buty, chwyciłam kluczyki i wybiegłam przez boczne drzwi. Dopiero w samochodzie pozwoliłam sobie oddychać. Łzy zasłoniły mi ulicę, ale ruszyłam, nie wiedząc dokąd.

Pojechałam do mojej ciotki Heleny, jedynej osoby, której mogłam jeszcze zaufać. Znalazłam ją w kuchni, o wpół do jedenastej, z rękami zanurzonymi w cieście na pierogi.

— Co się stało? — zapytała, gdy zobaczyła moją twarz.

— Nie wiem, czy moje małżeństwo jest prawdziwe.

Ciotka odłożyła łyżkę.

— Usiądź i opowiedz mi wszystko.

Kiedy skończyłam, przez chwilę patrzyła na mnie bez słowa.

— Czy Mateusz zna hasła do twojego konta? — zapytała.

— Tak. Od zawsze.

— A dokumenty po twojej matce? Masz je w domu?

— W gabinecie. Dlaczego pytasz?

Helena wstała tak gwałtownie, że miska przesunęła się po blacie.

— Bo twoja matka przed śmiercią prosiła mnie, żebym nigdy nie pozwoliła Mateuszowi dotknąć jednej konkretnej teczki.

Poczułam, jak zimno rozchodzi się po moich plecach.

— Jakiej teczki?

Ciotka otworzyła szufladę i wyjęła z niej mały, mosiężny klucz zawieszony na czerwonym sznurku.

— Tej, którą zostawiła u mnie pięć lat temu. Powiedziała, że jeśli kiedykolwiek usłyszysz, iż twój mąż coś przed tobą ukrywa, masz przyjechać po nią natychmiast.

Wtedy na jej telefonie pojawiło się połączenie. Numer był nieznany.

Helena odebrała. Słuchała zaledwie kilka sekund, po czym pobladła i spojrzała na mnie.

— Aniu, ktoś właśnie wszedł do twojego domu.

Zacisnęłam palce na kluczu. Po drugiej stronie linii rozległ się głos, który miałam usłyszeć dopiero za chwilę, gdy ktoś otworzył drzwi gabinetu i powiedział…

CZĘŚĆ 2

— Pani Helena? — odezwał się mężczyzna w słuchawce. — Proszę nie wracać do domu Anny. To nie jest już bezpieczne miejsce.

Ciotka włączyła głośnik.

— Kim pan jest? — zapytała.

— Nazywam się Andrzej Wrona. Byłem pełnomocnikiem matki Anny.

Znałam to nazwisko. Andrzej prowadził kancelarię notarialną przy rynku i kilka razy widziałam go na pogrzebie mamy. Nigdy jednak nie powiedział mi, że cokolwiek dla niej przechowuje.

— Co pan robił w moim domu? — zapytałam.

— Nie byłem w domu. Zadzwonił do mnie sąsiad, który widział Mateusza wchodzącego do gabinetu. Próbowałem pana zatrzymać telefonicznie, ale nie odebrał. Anno, musisz jak najszybciej przyjechać do kancelarii.

— Dlaczego?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Ponieważ dziś rano ktoś próbował podpisać dokument dotyczący ziemi należącej do pani.

Spojrzałam na ciotkę.

— Jakiej ziemi?

— Proszę przyjechać. Nie omawiajmy tego przez telefon.

O siedemnastej siedziałam w kancelarii przy ciężkim dębowym biurku. Na parapecie stała doniczka z uschniętym rozmarynem, a nad drzwiami brzęczała świetlówka. Andrzej położył przede mną kopię umowy.

— To niemożliwe — powiedziałam.

— Niestety jest możliwe.

Na dokumencie widniał mój podpis. Podpis, który wyglądał jak mój, ale którego nie złożyłam.

— Co to jest?

— Wstępna umowa sprzedaży działki przy ulicy Lipowej. Tej, na której stoi stara szklarnia po pani dziadku.

Znałam tę działkę. Od dzieciństwa rosły tam jabłonie, a w szklarni mama hodowała pomidory. Po jej śmierci dowiedziałam się, że odziedziczyłam ją razem z niewielkim funduszem, ale nie mogłam sprzedać ziemi przed ukończeniem trzydziestego roku życia bez zgody niezależnego pełnomocnika.

Miałam dwadzieścia dziewięć lat.

— Dlaczego ktoś chciał ją kupić? — spytałam.

Andrzej przesunął po blacie drugą kartkę.

— Deweloper planuje wybudować tam osiedle. Pański mąż miał otrzymać zaliczkę w wysokości ośmiuset tysięcy złotych.

— Mój mąż nie może sprzedać mojej ziemi.

— Sam nie. Ale dokument zawiera pani zgodę.

Poczułam mdłości. Przypomniałam sobie wszystkie wieczory, kiedy Mateusz przynosił mi papiery do podpisania.

— Mówił, że to dokumenty ubezpieczeniowe.

— Czy pozwalała mu pani podpisywać za siebie?

— Nie.

Andrzej wyjął z szuflady kopertę z pieczęcią kancelarii.

— Pańska matka przewidziała, że może do tego dojść.

— Moja matka nie żyje od sześciu lat.

— Właśnie dlatego zostawiła instrukcje.

Otworzył kopertę, ale nie wyjął zawartości. Zamiast tego spojrzał na mnie bardzo uważnie.

— Muszę zadać pani pytanie. Czy Mateusz od początku wiedział o ograniczeniu dotyczącym działki?

Przed oczami stanął mi dzień z liceum. Miałam siedemnaście lat. Mateusz zabrał mnie wtedy na wzgórze za szklarnią i poprosił, żebym nigdy nie sprzedawała tej ziemi.

— Powiedział, że to nasze miejsce — szepnęłam.

— A potem został pani mężem.

— Chce pan powiedzieć, że wszystko zaplanował?

Andrzej jeszcze nie odpowiedział, gdy drzwi kancelarii otworzyły się z hukiem.

Mateusz wszedł do środka. Miał rozpięty płaszcz i zaczerwienione dłonie, jakby długo ściskał kierownicę.

— Aniu, porozmawiajmy w domu.

— Nie mam już domu, w którym mogę z tobą rozmawiać.

Jego wzrok padł na dokumenty.

— Andrzej, nie masz prawa mieszać się w nasze małżeństwo.

— To nie jest sprawa małżeńska — odpowiedział notariusz. — To próba wykorzystania dokumentów należących do pani Anny.

Mateusz podszedł do biurka.

— Ona niczego nie rozumie. Jest zdenerwowana.

— Rozumiem, że chciałeś sprzedać moją ziemię.

Jego twarz drgnęła.

— Chciałem uratować naszą przyszłość.

— Za osiemset tysięcy złotych?

— Pieniądze nie były dla mnie.

— Więc dla kogo?

Mateusz spojrzał na Andrzeja, jakby dopiero wtedy zauważył, że nie jesteśmy sami.

— Twoja matka zostawiła ci więcej, niż myślisz — powiedział cicho.

— Nie mów o niej.

— Powinnaś wiedzieć, dlaczego mój ojciec umarł z długami.

Andrzej zacisnął palce na kopercie.

— Mateusz, ostrzegam cię. Jeśli powiesz to, co podejrzewam, nie będzie już odwrotu.

Mateusz uśmiechnął się gorzko.

— Właśnie o to chodzi. Od piętnastu lat czekałem, aż Anna sama zobaczy, kim naprawdę była jej matka. A teraz mam dowód.

Andrzej powoli wysunął z koperty pojedynczą kartkę.

Na jej dole widniał podpis mojej matki.

Tylko że pod podpisem znajdowało się nazwisko, którego nigdy wcześniej nie widziałam, a kiedy przeczytałam pierwsze zdanie, Mateusz cofnął się od biurka i wyszeptał…

CZĘŚĆ 3

— Jeśli to przeczytasz, Anno, dowiesz się, że twój ojciec nie był jedynym człowiekiem, który zniszczył rodzinę Mateusza.

W kancelarii zrobiło się tak cicho, że słyszałam brzęczenie świetlówki nad naszymi głowami.

— Co to znaczy? — zapytałam.

Andrzej położył kartkę przede mną.

— To oświadczenie twojej matki, napisane trzy miesiące przed jej śmiercią.

Mateusz stał przy drzwiach. Jego twarz straciła kolor.

— Nie miała prawa tego zostawiać — powiedział.

— Miała obowiązek — odparł Andrzej. — Szczególnie wobec własnej córki.

Czytałam powoli.

Mama opisała, że piętnaście lat wcześniej jej mąż, mój ojciec, prowadził rozmowy z Piotrem Borkiem, ojcem Mateusza. Piotr chciał kupić ziemię przy Lipowej i zbudować na niej warsztat. Ojciec odmówił, bo parcela należała częściowo do mamy, a ona nie ufała jego wspólnikowi.

Kilka tygodni później Piotr zaciągnął pożyczkę pod zastaw planowanej inwestycji. Wierzył, że umowa zostanie podpisana. Kiedy ojciec się wycofał, firma Piotra upadła.

Ale mama napisała coś jeszcze.

To nie ojciec przekazał Piotrowi fałszywe informacje. Zrobił to wspólnik Piotra, człowiek, który później uciekł z pieniędzmi. Mama dowiedziała się o tym dopiero po latach. Próbowała powiedzieć Piotrowi prawdę, lecz ten zmarł, zanim zdążyła go odnaleźć.

Na końcu oświadczenia znalazło się zdanie, od którego zadrżały mi ręce.

„Mateusz wierzy, że Anna i jej ojciec odebrali mu rodzinę. Jego matka Elżbieta utwierdza go w tym przekonaniu, choć wie, że prawda wygląda inaczej. Jeśli Mateusz zbliży się do Anny, może nie chodzić o miłość.”

Podniosłam wzrok.

— Od kiedy to wiedziałeś?

Mateusz oparł plecy o drzwi.

— Od siedemnastego roku życia.

— Czyli wtedy, kiedy powiedziałeś, że mnie kochasz?

— Wtedy jeszcze nie wiedziałem, co z tym zrobić.

— Ale wiedziałeś, że twoja matka chciała, żebym ci zaufała.

— Chciała, żebym odzyskał to, co należało do naszej rodziny.

— Moja ziemia nie należała do twojej rodziny.

— Dla mnie należała! — krzyknął. — Przez lata patrzyłem, jak ty żyjesz spokojnie, podczas gdy moja matka sprzedawała wszystko po kolei, żeby spłacać cudze błędy.

— Więc zostałeś moim mężem, żeby mnie ukarać?

Mateusz spuścił wzrok.

— Na początku chciałem tylko, żebyś sprzedała działkę. Potem…

— Potem co?

— Potem zakochałem się naprawdę.

Zaśmiałam się krótko, choć nie było w tym nic zabawnego.

— Prawdziwa miłość nie podpisuje za drugą osobę umów.

Andrzej wyjął z teczki kolejną kartkę.

— To nie wszystko. Podpis Anny na umowie został wykonany z użyciem wzoru z jej wniosku kredytowego. A osoba, która przekazała Mateuszowi ten dokument, pracowała w banku.

— Kto? — zapytałam.

Notariusz spojrzał na Mateusza.

Mateusz zamknął oczy.

— Moja matka.

Wtedy jego telefon zaczął dzwonić. Spojrzał na ekran i odrzucił połączenie.

Telefon zadzwonił ponownie.

Tym razem numer należał do Elżbiety.

— Odbierz — powiedziałam.

— Aniu, nie wiesz, co robisz.

— Wiem tylko, że chcę usłyszeć prawdę od niej.

Mateusz odebrał i włączył głośnik.

— Synu, podpisz dokumenty i wracaj natychmiast — powiedziała Elżbieta. — Deweloper nie będzie czekał.

Mateusz zesztywniał.

— Mamo, Anna wszystko przeczytała.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— W takim razie powiedz jej, że jej matka sama zniszczyła Piotra. Mam kopię umowy, która to udowadnia.

Andrzej zerwał się z krzesła.

— Jakiej umowy?

— Tej, którą ukrył jej ojciec — odpowiedziała Elżbieta. — I którą ja jutro przekażę kupującym.

Połączenie zostało przerwane.

Andrzej natychmiast sięgnął po telefon.

— Jeśli Elżbieta ma ten dokument, może obrócić całą sprawę przeciwko twojej matce.

— Czy moja matka naprawdę kłamała? — spytałam.

Notariusz popatrzył na mnie z ciężkim wyrazem twarzy.

— Nie wiem. Ale wiem, gdzie jest oryginał. I wiem, kto może go odnaleźć.

W tej samej chwili na jego biurku pojawiła się wiadomość od dawnego pracownika archiwum.

„Znalazłem nazwisko człowieka, który przechowywał teczkę Piotra Borka. Przyjadę rano. Jeśli chcecie poznać całą prawdę, musicie być tam przed Elżbietą…”